Bugünkü yazım, elbirliğiyle birçok karanlığa ışık olabileceğimizdir. Hemde çok fazla efor sarf etmeden bir mumda siz yakabilirsiniz. Yanlış okumadınız, evinizde çocuğunuzdan kardeşinizden ya da sizin, artık size faydası olmayan kitaplarınıza başka çocukların ne kadar ihtiyacı olduğunu görseniz, eminim hemen toparlar çevrenize de duyurur gönderirsiniz. Biz yaptık ve yapmaya devam ediyoruz. Sizde çevrenizde küçük bir grup kurarak bu çocuklarımıza destek olabilirsiniz. Şimdi biz nasıl başladık ve devam ediyoruz onu anlatarak sizlere de adres vereyim.  Büyük oğlum evde kütüphanesini düzenlerken, artık ihtiyacı olmadığı bazı ansiklopedileri ayırdı. Bende yakınımızdaki İlköğretim Okulunu önerdim. Daha önceki senelerde kütüphanelerine hatırı sayılır ansiklopediler vermiştim. Oğlum güzel bir fikirle bana geldi. ” Anne, interneti olmayan bir çok okul var, onlara gönderelim. Artık internetin olduğu yerde kimse ansiklopedilerde araştırma yapmıyor.” dedi. Çok da haklıydı, bende sosyal medyadan duyuru yaptım. Gruptan arkadaşım bana Siirt’te bir okul önerdi. Bende hemen bağlantıya geçtim. Orası da yeni açılmış bir okula yönlendirdi. Siirt’in Pervari ilçesinde “Ormandalı İlk Orta okulu” Müdürü Mehmet Asan bey. Çok ilgili, okulun çok fazla bir şeyi olmadığını dolapları yakın çevrede ki başka bir okuldan aldıklarını, internetin sadece mobil olduğunu onu da resmi yazışmalar için kullanabildiklerini söyledi. Bende hemen çevreme kısa bir duyuru yapıp, en kısa zaman içinde ne kadar toparlayabildimse toplayıp PTT kanalıyla gönderdim. PTT nin %50 indiriminin de hala devam ettiğini öğrenince inanın çok sevindim. Mutlaka biliyorsunuzdur, özel kargo şirketleri oldukça yüksek fiyatlara taşıyorlar. Bir yaprak A4 kağıdı Ayvalık’tan Konya’ya 25 TL ye gönderdik. Düşünün 40 küsür ağırlıktaki kitapları kaça gönderirlerdi. Ama biz sadece ve sadece 60 tl ye çocuk sevindirdik. Yani göndereceğiniz kitaplar inanın PTT aracılığıyla ucuza gidecektir ve o çocuklara bir ışık da siz olacağınız için çok mutlu olacaksınızdır.    

   Sizde okuduğunuzu ya da artık kullanmadığınız kitaplarınızı paylaşın. Tozlu raflarınızdan alın bekletmeyin. Temiz ellerde hayat bulsunlar. Bir kitap, bir mutlu çocuk demek. Kitaplarınız geleceğe ışık olsun. Kitaplarımızla destek olalım. Eğer elinizde kullanmadığınız bilgisayar, yazıcı vs. varsa onları da gönderebilirsiniz. 

    BİR MUMDA BİZ YAKALIM, BİZİM IŞIĞIMIZLA DA AYDINLANSINLAR… 

    Bu pandemi de evimizdeki dolapları toparlamak için çok büyük fırsat, vaktim yok demeyin.

    Haydi, artık kalkın koltuklarınızdan doğru raflarınıza göz atmaya… Haber bekleyenleriniz var…

     Sevgiyle kalın, iletişimde kalın…

Not: Okul Müdürü Mehmet Asan. Okulun adı da,Ormandalı İlk Orta Okulu,Siirt-Pervari.Ve Ptt kargoyla yollarsanız %50 indirimden faydalanırsınız.Onlar adına çok teşekkür ederim.

Hortumu mu merak edenler olmuş. Okuma özürlü olduğumuz toplumda, hortumu mu merak edenlere ve sonuna kadar okuma sabrı gösterenlere de teşekkür ederim.

19.03.2020 de Ayvalık  Koçtaş Fix de başlayan maceramız, çeşitli arama kanalları genel müdürlük telefonlarından tutunda; mail, çözümsüz çözüm merkez telefonları aramalarımla, tekrar fix mağazası açılınca orayla iletişime geçmeye çalıştık. Biliyorsunuz ki bana cuma gününe kadar söz verilmişti. Değil hortumun gelmesi telefonla aranma gereği bile duyulmadı. Bu arada Koçtaş’tan biri facebook üzerinden Nalan hanım; fişinizin numarasını, fotoğrafını atar mısınız, demiş. Ben tesadüf eseri gördüm. Çünkü kişi beni etiketlemeden yazmış. Görmeyeyim diye herhalde… Ama benden kaçar mı?… Ihh kaçmaz. Hemen çıkardım fişi “aman Tanrım!… O da ne?…” Termal kağıt olduğundan dayanamamış. Bir çok bilgi silinmiş. E dile kolay 2 ay termal kağıt dayanabilir mi? Ama ben tüm direncimle ve sabrımla okudum. Fotoğrafını da çektim, no sunu da yazdım. Büyüteçle okudum o kadar yani… El cevap bekliyorum; bir gün, ikinci gün… Şaşırdınız mı?… Cıkk… Bende hiç şaşırmadım. Görülmediğine ya da görmezden gelindiğine adım gibi eminim. Başladım Ayvalık Koçtaş Fix’i aramaya aman Tanrım!… Telefon onca aramalarımdan sonra açıldı. Çok şaşırdınız değil mi?… Bende bendeee… Ama o da ne!… Çekmedi mi, ne oldu… Hat kesildi. Böyle böyle 3. cumaya gelmek üzereydik ki oğluma “bugün senin gezme günün Koçtaşla değerlendirmeye ne dersin?… ” ( Allah’tan çocuklarım benim gibi çabuk parlayan kişiliklere sahip değiller)

– Tamam, iade mi isteyeyim?

– Evet, karta iade yapsınlar. Madem arayan soran yok. Oradan sanayiye geç, bahçe hortumu al. Bundan sonra küçük esnafa gideceğim. ( Küçük esnaf “in”, büyük esnaf “out” )

Aradan 30 dk falan geçti. Telefon;

– Anne, hortum gelmemiş. Kartın slip inin fotoğrafını atar mısın?

– Ne…! ( Termal kağıt 3 ay dayanır mı? )

– Eğer yoksa hangi kartı kullandıysak, bankaya gidecekmişiz oradan halledecekmişiz.

– Yavrum benim aklımla dalga mı geçiyorlar?… 3 kart bu, pandemide ben mümkün olduğunca bankaya gitmemeye çalışıyorum. Banka banka dolaşıp, bunu mu arayacağım. Bana yetkiliyi verir misin?

– Hanımefendi, biliyorum sizi çok mağdur ettik. ( Hımmm… En azından bunun farkındalar. ) Eğer birgün daha beklerseniz sizin gibi bir müşterimiz daha var. Ben bizzat Edremit’e gideceğim alıp, geleceğim.

– E bu kadar beklettiniz birgün daha beklerim.

– Saat 16.00 da oradan buraya sevkiyat var. Gelmesi 18.00 olur.

– 18.00 de online dersimiz var. Ama haberleşelim, ben çözüm bulurum.

Ertesi gün;

– Nalan hanım merhaba, nasılsınız?…

– Aman efendim, sesinizi duydum daha iyi oldum. Buyrun…

– Bugün 16.00 da yüklendi. Saat 18.00 de burada olur.

– Yetişmeye çalışacağım.

– Ben sizi 19.10 a kadar beklerim.

– Tamam, teşekkür ederim.

Oğlum gitti.

– Anne aldım. Duş başlığı da alayım mı?

– Aa evet Berkaycığım o da lazım.
– Anne kalmamış. Getirebilirz diyorlar :)))

– Sakın… Sakın… Hemen kaç oradan. Çarşı nalbur dolu, birinden alırsın.

– Tamammm :)))

22.05.2020 de Ayvalık Koçtaş Fix’in azimli çalışanları tarafından hortum maceramız böyle sonuçlandı. Onlarında mağduriyetini anlayışla karşıladım çünkü; tüm yaşananlar firmanın duyarsızlığıyla ilgiliydi. Bu da onlara yansıdı. Müşteriyle firma arasında bir nevi hava yastığı oluyorlar. Tüm olumsuzluklara rağmen, gösterdikleri performansa teşekkür ederim.

Evde otururken traji komik halimle, bir nebze yüzünüzde gülümseme yaratabildimse ne mutlu bana.

Normalleşme sürecine girdiğimiz söylense de, sakın ama sakın… Eski normalleşme zamanlarından sanmayın. Evet, hayat devam ediyor. Ama tedbirleri maksimum düzeyde tutalım. Üç ayımızı heba etmeyelim. Başa dönmeyelim, zira daha kötüsü olmadan… Bu kadar sabrettik, biraz daha dayanırsak “HER ŞEY ÇOOOKK GÜZEL OLACAK”

Sevgi ve sağlıkla kalın sevgili Nilgün’ün günlüğü okurları…

Corona günlerinde bahçeyle ilgileneyim dedim.. Çalışma zamanı vakit bulamayacaktım. Fırsata çevireyim dedim. Bahçeyle bizden önceki ev sahibi oturmadığı için, doğal olarak da ilgilenilmemiş. Ağaçları, gülleri çoşturdum. E bahçemiz büyük birazda fide ekelim dedim. Eski evimizden kalan hortumda artık beni emekli edin diye bas bas bağırıyor. E haklı 25 sene birfiil hizmet kolay değil. Biz bile 25 senede emeklilik istiyoruz. Oğluma ( tabii o zaman 20 yaş altına daha sokağa çıkma yasağı gelmemişti. ) “Gelirken, Koçtaş’tan bahçe hortumu al” dedim. Demez olaydım, halbuki sanayi de aradığınız bir çok şeyi bulabiliyorsunuz ve benim aklıma gelmedi. Oğlum oradan beni aradı. “Anne, Edremit mağazasında varmış, birgün sonra gelir diyorlar. Alayım mı?… Diye soruyor. “Tamam al” dedim. Basiret bağlanması böyle bir şey demek ki… Aaa bir de 30mt yok muş. 25 olsun mu, e olsun. Diye  cevap verdim. Koçtaş gibi koca kurumsal bir firmanın bu kadar çözümsüz bu kadar ilgisiz olacağı aklıma gelir mi… İstanbul’da ilk açıldığı zamanlardan bugüne kadar bir çok eşyamızı oradan aldık. Bahçe mobilyamıza kadar, düşünün artık.

Veee… Birgün sonra…

– Maalesef, hortumunuz henüz mağazamıza ulaşmadı.

– Peki, ne zaman gelelim?

– Pazartesi uğrayın, muhtemelen gelecektir.

Günlerden Pazartesi;

Mağazalar covid19 nedeniyle süresiz kapanmıştır. Hadi bakalım kaldık mı bizim emektar hortuma. Hortum yalvarıyor, “artık beni rahat bırakın” diye. “Olmazzzz, devam yeni eleman işbaşı yapamıyor. Devam edeceksin… Tabii bende boş durmuyorum. Müşteri hizmetlerini arıyorum.

– İyi günler, sizin Ayvalık Şubenizden 19 martta 25mt hortum aldım. Ancak mağzalarınız covid19 nedeniyle kapandı. Bana ürünümü kargoyla gönderir misiniz?

– Maalesef efendim, mağazalarımızın açılmasını bekleyeceksiniz. Mağazadan aldığınız için, böyle bir hizmet veremiyoruz.

– Hımmm… Peki

Ama boş dururmuyum, hemen genel müdürlüğü’nün telefonlarına ulaşmaya çalışıyorum. O da ne… Mail adresi sorunlarımız için “Yaşasınnnn”… Hemen mail atıyorum. Bir de bu arada internet sorunumuzda var. Evimde telefonum çekmiyor. Evde belli noktalarda konuşabiliyorsunuz. Türk telekomdan işyerimizde ki internetimizi 2 aylığına eve çekelim dedik. 60tl gibi yanlış hatırlamıyorsam, çekme ücreti talep ettiler. Bir hafta da getirebiliriz, gibi de bir konuşma geçti. Sonra öğrendim ki burada ki panel eksikmiş, yeni hat çekilemiyor muş. Kısacası, Türk telekom hizmet veremediği gibi bunu da adres verdiğimiz halde burada port olup olmadığını da bilmiyor. Ama alacağı ücretin ne kadar olacağını şıp diye biliyor. Ne kadar enteresan değil mi?… Bu kadar engellere rağmen yılmıyorum. İş yerime gittikçe telefon ve internet işlerimi oradan halletmeye çalışıyorum. Koçtaş’la teşviki mesailerimi hizmette kusur etmeden, devam ediyorum. Maili atmıştım ya… Aman Tanrım o da ne!!!… Mailim geri gelmiş. Ulaşamamış gerekli yere, hemen tekrar gönderiyorum. Yaaa bu nasıl kurumsal firmadır. Ne verdikleri mail adresi… Ne çözüm merkezi, benim hortuma işbaşı izni veremiyorlar.

Günlerden 3 Mayısssss… Ve telefonuma mesaj geldi. “Koçtaş mağazalarımız Pazartesi gününden itibaren belli ilçelerde faaliyete geçecektir” diye. Aman hemen salı günü gittim. Fişimi çıkardım, sosyal mesafemi koruyarak, sırama girdim.

– Buyrun

– ( Fişimi uzattım. ) Benim 25mt lik hortum siparişim vardı.

– Hımmm… Sizi biraz bekletebilir miyim?

– Tabii kiiii… ( Zamandan bol neyimiz var, iş yerimizi bırakıp gelmişiz. Ayrıca 19 marttan beri bekliyoruz. Lafımı olur efendim. )

Yaklaşık 15dk sonra başka bir görevli,

– Kartla alınmış. ( Kasaya yönelerek. Bana bakıp… ) Hanımefendi kartınızı alalım iadeyi başlatalım.

– İade mi, ben hortumumu almaya geldim. 19 marttan beri bekliyorum. ( Eleman iş başı yapamıyor anladığım kadarıyla, çünkü hala yolda. Nereden geliyorsa. İnsanlar yurtdışında bilimum şehirlerden geldiler. Bizim eleman hala gelemedi. )

– Evet, sizi çok bekletmişiz. Hatırladım ben, o gün delikanlıya ben satmıştım. Cuma günü Edremit’ten nakliye gelecek, telefonunuzu bırakırsanız sizi arayacağım.

– Lütfen, haber bekliyorum. Ben hergün buraya gelip, hortum soramam.

– Anlıyorum efendim ama malum durumlar.

– Bakın, burası kurumsal bir firma ve ben yıllardır mağazalarınızdan alış veriş yapıyorum. Böyle bir talihsizlik yaşamadım. Çözüm merkeziniz bile çözümsüz. Bana  “internetten bir daha alın, mağazalar açılınca geri ödeme yaparız” diyor. Bu çözüm mü, ben neden mükerrer alım yapayım sizleri anlamakta güçlük çekiyorum.

Çıktım, mağazadan. Veee… Cuma gününü iple çekiyorum. Bizim emektar kaçacak diye aklım çıkıyor. O kadar meyve ağacı, fideler… Bugün günlerden cumartesi ne arayan ne soran var. Kocaman kurumsal firma bir hortumu Edremit!ten Ayvalık’a getiremedi. Türk telekom mu? Bu saatten sonra hat çektirmeyle uğraşamayacağım zira her yer de yavaş yavaş hareket başlıyor. Bizde işimizin başına döneceğiz. Bu arada telefonumun hattı da “Turkcell” hani reklamlarda doğunun en uç köşelerine kadar ulaşıyoruz diyorlar ya hepsi hikayeeeee… Ayvalık’ta hala çekmediği yerler var.

İşte sevgili okurlar, çok şükür öyle güzel bir ülkede yaşıyoruz kiiii… Kurumsal firmalar canımın sıkılmasına fırsat vermediler. Sürekli bir yerlerle görüşme halindeydim. Performansımdan hiç bir şey kaybetmedim. Hepsine öpücükler gönderiyorum.

Sevgiyle kalın, “EVDE KALIN”, hoşca kalın…

Zor günlerden geçiyoruz. Bizde evimizde oturuyoruz. Pansiyonumuzu geçiçi bir süre için kapattık, bir çok iş yeri gibi… Zorunlu olmadıkça dışarı çıkmıyoruz. Kendimizi bahçe işlerine verdik. Okuyamadığım bir çok kitabım olduğunu fark ettim. Hepsini sıraya dizdim. Sabah – akşam okuma saatim, egzersizim, bahçe ve evimizin kalbi mutfak. Oğluma ” ya, biz pansiyonda aç mı, yaşıyorduk? Mutfakta bu kadar zaman geçirmiyordum oysa… ” dedim ve cevap gecikmedi. “Evet, anneee…”:)) Bu gözle görünmeyecek kadar küçük mikroskobik canlı evimizde hayat olduğunu, birlikte zaman geçirmenin güzelliğini, masa sohbetlerinin doyumsuzluğunu, çay suyunun kaynama tıkıtısının bile güzelliğini hatırlattığını fark ettim. Koşuşturmanın içinde oysa ne çok şey kaçırıyormuşuz. Komşularımızla bahçeden bahçeye hatır sormalar… Aaa bu arada yaşını gizlemekte ısrarlı olan komşularımızında -aramızda kalsın tabii :))- Çarşıya pazara çıkarken birbirimizin zilini çalıp, ihtiyaçları var mı, diye sormak. Bunlar ne kadar insani şeyler değil mi?… Ama yoğun tempo teknoloji bize insanlığımızı, insan olmanın erdemini unutturdu mu ne… Evet, toplum olarak çok fazla baskı altındayız. Ne zamana kadar sürecek, nasıl önüne geçilecek?… Hepimizin gözü tv lerde… Çok haklısınız ancak biz o kadar çok şey yaşadık, atlattık. Kendimizi çok fazla strese sokmadan, evimizin tadını çıkaralım. Hijyenimize dikkat edelim. İhtiyaçlarımız için dışarı çıktığımızda sosyal mesafemizi koruyalım veeeee… Evimizde yapamadıklarımızı yapalım. Sonrası tekrar yoğun bir koşuşturmaca… Yine sevdiklerimizin hatırını bile soramayacağımız kısıtlı zaman dilimleri.

Güzel günlerimizin çok yakın olduğunu bunu da aşabilmemiz için; sosyal mesafeyi koruyup, ihtiyaç dışında sokağa çıkmassak daha çabuk geçiririz. Bu küçücük virüsün insanoğlunu nasıl dize getirip, eve kapatmasını ve bize değerlerimizi hatırlattığı için de bunu fırsata çevirmenin tam zamanı. Hadi o zaman; okuyamadığımız kitaplarımızı, sohbet etmeye fırsat bulamadığımız ailemizle vakit geçirmenin tam zamanı, tadını çıkaralım. Sevdiğim yazarlardan biri olan Bekir Coşkun’un dediği gibi “hiç bir aşının, ilacın çarenin olmadığı çağlarda kolerayı, vebayı, tifoyu, veremi yok eden insanoğlu bu zıkkıma teslim olacak değil ya…”

Şimdi güzel günler dileyelim, güzellikler dileyelim. Sevdiklerimize sarılamıyorsak güzel sözcüklerimizle sarılalım. Güzel günler bizi bekler… Sevgiyle kalın, hoşca kalın…

Nalan Hak

Bu yazımda size Ayvalığımızı anlatmak istiyorum. Aslında anlatılmaz yaşanır diyesim var. Fazla klişe olacak diye korkuyorum ama yazdım bile… İlk yazımda da biraz bahsetmiştim ama içimden tekrar yazmak geldi. Çünkü hala Ayvalık denince deniz, kum, güneş akıllarda…

Ayvalık; tarihi, kültürel ve doğa güzellikleriyle 12 ay yaşanabilecek bir turizm cennetidir, aslında… Bir çok yönleriyle “ilk”lerin ve “en”lerin kasabasıdır, Ayvalık. Mavi bayraklı plajları, irili ufaklı adaları, asırlardır şifa dağıtan ot çeşitleri, çevre ilçelerde bulunan termal kaynakları ve oksijen çadırı niteliğinde ki Kazdağları ile Ege bölgemizde turizmin ilk başladığı yerlerden biridir.

Birbirinden farklı kültür ve turizm örneklerinin sunduğu körfezimiz İzmir, İstanbul ve Ankara gibi üç büyük ilin transit merkezi olması nedeniyle tarih, turizm, doğal ve folklorik değerler bakımından zengindir.

Her yaz yerli ve yabancı misafirlere ev sahipliği yapan Ayvalığımız, çoğu turistin kıyısından geçtiği bir yerde olsa, ziyaretçilerini bekleyen körfezimizde kış turizmi oldukça cezbedicidir. Sadece deniz, kum, güneşten ibaret olmayan kasabamız, adeta bir açık hava müzesine ev sahipliği yapmaktadır. Sokaklarını gezerken tarihi kiliselerin ve taş evlerin hikayeleriyle zamanda yolculuk yapacağınızdan emin olabilirsiniz.

Yürüyüş grupları için “Kazdağları” inanılmaz güzel parkurlarıyla, termalden faydalanmak isteyenler için kaplıcalar görülmesi gereken yerlerden bazılarıdır. Ayvalığa dönmeden  Ören’de “Ören Konak Otel” de geceyi geçirip, oranın sıcacık atmosferini de keşfetmenizi öneririm.

İyisi mi siz, tatil planınızı ister kış sezonunda olsun, ister yaz sezonunda olsun, Ayvalığımızı mutlaka ama mutlaka ekleyin ve sahip olduğu yazın ayrı, kışın ayrı güzelliklerini kaçırmayın.

Kentlerde insanlar gibidir, her birinin hikayesi vardır. Eğer sıradan bir tatil düşünmüyorsanız. Ayvalığımıza kulak verin. Adeta açık hava müzesi  niteliğindeki kasabamızın size anlatacak öyle çok şeyi var ki…

Ayvalık’ta kalmak isterseniz “Ayfada Cafe& Pansiyon” da şömine karşısında  sıcak şarap keyfi  ile 168 yıllık binamızda tarihe yolculuk yapacağınızdan emin olabilirsiniz. “Yok, hayır biz kazdağlarında parkurları gezmek,  termallerde şifa bulmak istiyoruz derseniz de Ören’de “Ören Konak Otel” de sizleri ağırlamaktan mutluluk duyacağız.

Sonraki yazımda Ayvalığımızın tarihinden bahsetmek istiyorum. Sevgili Nilgün’ün Günlüğü okurları, sevgiyle kalın… Hoşcakalın…

Nalan Hak

Sezon hafiflemişken hemen elime kalemimi aldım. Mecazen demiyorum. Gerçekten geçmişten gelen alışkanlık illa ki kağıda yazıp, sonra bilgisayarın başına geçiyorum.

Çok iç açıcı bir sezon değildi. Umudumuz seneye diyelim. Gelen misafirlerden gözlemlediğim kadarıyla ( bu yaz genelde çocuklu aileler ağırladım.) güvenen çocukların ebeveynleriyle iletişimi çok daha keyifli olduğunu fark ettim. Bende bizler için uzmanların görüşlerini harmanlayarak sizlerle paylaşmak istedim.

Sevginin çocuklar üzerindeki etkisi koruyucu kalkan gibi güç verdiğini anlatan uzmanlar; çocuklarının yanında olamasalar bile koşulsuz sevgi verebilmişlerse, hissettirebilmişlerse, her koşulda gösterebilmişlerse ebeveynler uzakta olsalar bile yanındaymış gibi hissedecekler ve güç alacaklardır.

*İşten eve geldiğimizde yapacağımız ilk iş; zamanımızı, ilgimizi ve sevgimizi tüm gün göremediğimiz çocuğumuza vermek.

*Çocuğumuzla iletişime gireceğimiz birebir 20 dk.( kimse tarafından bölünmeyecek ) çocuğumuzun ihtiyacını karşılayacaktır.

*Cep telefonu, bilgisayar, tv gibi aletlerin bu zamanı bölmesine izin vermeyelim.

*Çocuğumuzla temas kuralım. Ona sarılmak, öpmek, başını okşamak, sevdiğimizi söylemek, sevgimizi göstermenin en iyi yolu.

*Hedefimiz çocuğumuzu oyalamak değil, onunla zamanımızı paylaşmak ve birlikte eğlenmek olmalı.

*Çocuğumuzla onun gelişimini sağlamak eğitici, öğretici, eğlendirici ve yaratıcılık içeren faaliyetler; onların gelişimine de katkı sağlayacaktır.

*Çocuğumuzun temel ihtiyaçlarının karşılanmasında da rol almalıyız. Banyo, uyku, yemek, tuvalet vb.

*Ergenlik çağındaki çocuklarımızla sohbet edip, iletişim kurmalarına teşvik edebiliriz. Ancak konuşmaları için zorlamayalım.

*Çocuğumuzun okul, kurs, arkadaş ilişkileri, sosyal faaliyetleri vb. onun için önemli olan faaliyetlerinden haberdar olalım. Eğer yapabiliyorsak içinde de yer alabiliriz.

*Aramızda güveni sağlamak için önce güvenmeliyiz. Biz güvenirsek, o da bize güvenecektir.

*Erkek çocuğunun nasıl baba olacağı, kız çocuğunun nasıl bir eş olacağı galiba birazda bize bağlı…

Sevgiyle kalın sevgili Nilgün’ün günlüğü okurları…

Nalan Hak

Unutmayalım ki, karnede ki başarı ya da başarısızlık sadece çocuğumuzla ilgili değil. Eğer bir başarısızlık varsa, bunu bütünsel olarak değerlendirmeliyiz. Öğretmen, veli ve öğrenci üçgeninde ki eksikliği bütün olarak ele almalıyız. Eğer ortada bir başarısızlık varsa çocuklar ebeveynler de bir öz eleştiri daha yararlı olacaktır.

Başarısızlık telafi edilebilir ama çocuğumuzla kurduğumuz olumsuz iletişimin telafisi var mı?…

Düzeltilebilir mi?… Evet, düzeltilebilir ama çok güç. Oysa kendimizi ev çocuğumuzu üzmek yerine nasıl ve neler konuşursak bu olumsuz durumu ortadan kaldırma durumumuz daha yüksek olacaktır. Kendimize düşen görevleri ve çocuğunuzla neler yapabileceğini konuşabiliriz. Sakın ama sakın başka arkadaşlarıyla kıyaslamayın. Her zaman başkalarıyla değil kendisi ile yarışması gerektiğini söyleyin, onu motive edin. “Tehdidi” kesinlikle ve kesinlikle aklınızdan bile geçirmeyin “Bu zayıflarla sen tatili aklına bile getirme” gibi ifadeler kullanmayın. Tam tersine çocuğunuzu daha güzel bir ikinci dönem için motive edip stresini azaltın. Daha iyisini başarabileceğini, güzel bir başlangıç için geç kalmadığını vurgulayın. Bu güzel zamanı kâbusa çevirmeden birlikte zaman geçirmenin tadına varın, ikinci döneme enerjik ve mutlu başlayın.

Tüm öğrenci, öğretmen ve velilere mutlu yarıyıl tatili diliyorum sevgiyle kalın sevgili Nilgün’ün Günlüğü okurları…

Yazamaya ara verince, konu seçmekte de zorlanmadım. Aslında gündemde içimizi acıtan söylemeye bile dilimin varmadığı “çocuk tacizleri” Toplum olarak nasıl bu hale geldik aklım almıyor. Bir gün geçmiyor ki haberlerde taciz haberi görmeyelim. “Yabancılarla sakın konuşma “ dediğimiz, bir sürü tembihlerle çocuklarımızı dışarı gönderirken, yakın çevreyi hiç düşünmemiştik, öyle değil mi?…  Oysa sosyal medya da kanımızı donduran bir sürü haberi beraberce izledik. Şimdi topluma iyi bir birey olarak kazandırmak istediğimiz çocuklarımız tacize uğradıklarında hayatları nasıl değişiyor. Uzmanlardan öğrenelim.

Çocuklarımızın ergenlik döneminde yaşadıkları cinsel taciz olayları erişkinlik döneminde kaçınılmaz bir acı, depresyon, güvensizlik, öfke, düşmanlık duyguları şeklinde hayatlarına hakim oluyor. Farklı yaşlarda farklı davranış bozuklukları görülebilir. Çocukluğunda tacize uğrayan kişi diğer psikolojik sorunlarla beraber, suçluluk duygusu hem çocuklukta hem erişkinlikte en hakim duygudur.

Cinsel taciz yaşamış bir çocuk ya da ergen ileride psikolojik sorun yaşamama ihtimali neredeyse yoktur. Tacizi yaşadığı dönem ya da sonraki dönemlerde sorunlar olacaktır. Küçükken fark edilip, aileden ve de uzmandan yardım alınmışsa en az şekilde ortaya çıkar.

Genelde eğitimsiz ailelerde bu durum ayıplama hatta cezalandırmalara kadar gitmektedir. Bu türden yaklaşımlar tacizin travmatik etkisini  ifade dahi edilemez ölçüde artırır. Tacizi yapanın yakınlık derecesi, yaş, maruz kalınan süre ilerde ortaya çıkacak sıkıntıların belirleyicisidir.

Çocuk ya da yetişkin olsun, çocuklukta yaşanan tacizlerin travmatik etkilerini ortadan kaldırmak mümkün. Tabi ki tacizi yaşayanın bir uzmana sadece olayı anlatması çözüm getirmiyor. Taciz konusunun çalışılması psikoterapist tarafından çok iyi değerlendirilmesi ve hassas bir yaklaşım gerektirmektedir.

Aslında mağdurların yaşadıkları sıkıntılardan kurtulamamalarındaki en büyük neden gündeme getirmemek durumunda olmalarıdır.

Psikoterapi süresi tacizin niteliğine göre değişebiliyor. Ne olursa olsun şunu bilme çok önemlidir; bu sorun yaşanmışlığı ortadan kaldırmaz lakin kişi üzerindeki etkileri bu konuda uzman ve deneyimli bir klinik psikolog tarafından tamamen ortadan kaldırılabilir. Yeter ki bu kadar hassas bir konu ciddi birikime sahip bir uzman tarafından yapılsın.

Çocuklarımızı dinleyelim. Satır aralarını okumaya çalışalım. Onlarla daha fazla zaman geçirmeye özen gösterelim. Arkadaşlarını ve ailelerini tanımaya çalışalım.

Sevgiyle kalın, sevgili Nilgün’ün günlüğü okurları…

Nalan Hak