Tesadüf dediğimiz Tanrı’nın eli değidi demekse…

Birazdan okuyacaklarınız tamamen yaşanmış gerçek hikayedir. Bu hikayenin figüranlarından biri de benim. Ancak; asıl kahraman tüm senaryoyu tüm zamanlarda, tüm boyutlarda yazan Yaradan!

Ve ben Yaradan’ın olmadığı, hiç bir hikayenin olmadığını düşünüyorum. Düşünmekten öte buna iman ediyorum. Her şey O’ndan… Hayatı anlamlı kılan, göz yaşlarımı sebepsiz akıtan, tarif edemeyeceğim bir duygu seli, AŞK OLma hali… Ruhun sonsuzluğu ve sınırsızlığına, BİR oluşuna saygıyla eğiliyorum. Kuantum alandan yaratım; böyle bir şey sanırım…

Tam da bu sebeple; BAŞKA BİR REALİTE YARATMAK MÜMKÜN!

Gelelim hikayemize;

Türk Hava Yolları’ndan vizesiz ülkeler adlı bir mail geliyor.

Yeni yıl zamanı seyahat edilebilecek, vizesi olmayan ülkelerden biri de Kuzey Makedonya…

Yol arkadaşımın aile kökleri, Kuzey Makedonya, Kalkendelen’de, bugünün adıyla Tetova’da…

Köklerimizden güç aldığımızı, köklerimiz dediğimiz; ailemizi, atalarımızı onurlandırmanın ne kadar kıymetli olduğunu ve anlatılamayacak derin hisler verdiğini aile konstelasyonundan biliyorum.

Tamamen sezgisel olarak kendim ve yol arkadaşım adına, ona sürpriz yaparak uçak biletlerini alıyorum. Neyle karşılacağımızı, nasıl zaman geçireceğimizi hiç bilmiyorum. Elbette bir motivasyonumda yeni yıla, yeni bir enerji alanında girmek. Covid’e rağmen kendi realitemizi yaratabileceğimizin mümkün olduğunu bilmek.

İki gün Üsküp’ü tavaf ettikten sonra planladığım üzere (evrenin planladığı üzere, aslında biz sadece kendimiz planlıyoruz, zannediyoruz.) Kalkandelen’e geçiyoruz. Osmanlı’dan günümüze kadar gelen Alaca Cami’yi, ardından Harabati Baba Tekkesi’ni ziyaret ediyoruz. Gördüğümüz herkese, yol arkadaşımın dedesinin Kalkandelen’den 1910’lu yıllarda göç ettiğini kardeşi, akrabaları olabileceğini ve onları aradığımızı söylüyoruz. Polis merkezine kadar gidiyoruz. Tapu kadastrodan eski kayıtları bulabileceğimiz bilgisini alıyoruz. Ancak; elimiz boş Ohrid’e doğru yol alıyoruz.

Ohrid’de iki gün geçiriyoruz. 2021’e yeni umutlarla giriyoruz. Artık dönüş yolculuğuna geçeceğiz. Uçağa binerken Covid testi sunmamız gerektiğinden, testi yapabilecek Ohrid’de bir yer arıyoruz ve bulamıyoruz.

Dönüş günündeyiz. Kalkandelen’de Covid test için bir yer buluyoruz. Ancak; dolular, randevu alamıyoruz. Dönüş uçağımızın olduğu Üsküp’te test yaptırıp sonucu alabileceğiz. Gidiyoruz, testi oluyoruz.

Sonucu beklerken ‘’Üsküp’ü gezmeye devam edelim.’’ diyoruz ve ilk geldiğimizde kahvesine bayıldığımız Mola Coffee’ye tekrar gidiyoruz. İzmir’den gelen bir çiftle gezdiğimiz, gördüğümüz yerleri konuşuyoruz. Sohbetimize tanık olan ve katılan Türk asıllı Atilla’ya da yol arkadaşım, dedesinin hikayesini anlatıyor. Başka bir akrabasından duyduğu Kalkandelen’deki Fiyonk köyünü soruyor. O da orası Fiyonk değil, Pirok diyor.

Test sonucunu aldık, negatif… Sanki başka bir manada başka bir alemde bir testten geçtik. Ve istikamet tekrar Kalkandelen, bu sefer Pirok Köyü… Uçağımıza saatler kala…

Köye geldik, caminin karşısındaki pastahaneye girdik. Türkçe ve İngilizce bilmeyen dükkan sahibi, oğulunu çağırıyor, ona anlatıyoruz. Babasına tercüme ediyor. Pastahane sahibi bir telefon açıyor. Telefona çıkan adamla Türkçe konuşuyoruz. Adam ‘’O kadar eskileri bulamazsınız.’’ diyor. İçimden bir ses ‘’Buluruz.’’ diyor. ‘’Muhtar var mı?’’ diye soruyoruz, yok! diyor.

Derken dükkana tüp taşıyan bir adam geliyor. O birini arıyor orada tesadüfen bulunan Türk kökenli bir başka adam geliyor. Ona anlatıyoruz. Pirok Köyü’nde yaşayanların soy ağacının olduğu bir kitaptan bahs ediyor. Kardeşi biraz Türkçe biliyormuş, hemen onu arıyor ve kardeşi Hasan, elinde soy ağaçlarının olduğu kitapla geliyor.

Bedenimde bir tatlı ürperti… İlahi, kutsal bir an oluşmaya başlayınca hissettiğim hisler…

Elimizdeki tek bilgi yol arkadaşımın dedesinin, Türkiye’ye gelmeden önceki adı; Zeynullah, babası Bekir, annesi Selvişah…

Kitabın kopuk sayfaları arasında bir soyağacı çıkıyor. Zeynullah, Bekir, Hakkı, Gazanfer isimleri soyda tekrar ediyor. İşte göz yaşlarımın akmaya başladığı an. Yol arkadaşıma, göbek isim olarak, dedesi çok hasret kaldığı, küçük erkek kardeşinin adı; Hakkı’nın verilmesini istemiş.

Bulduk bir iz…

Ve kitabı getiren Hasan birilerini arıyor. Birazdan ‘’Amcan geliyor.’’ diyorlar.

Sözün bittiği bir an.

Kavuşma anı.

Yol arkadaşım; dedesinin kardeşinin oğulunu buluyor. Yani babasının kuzeni…

Büyük amca Nejdet…

Sarılma anlarını görmenizi isterdim. Kan çeker derler ya… İki farklı jenerasyonun buluşması…

Aynı dili konuşamasalar da gönül dilinde muhabbette olmaları… Bu çok özel, ilahi ana tanıklık etmenin ve bunun bir manada az da olsa mimarı olmanın mucizevi manevi tadı…

Uçağa saatler kala amcanın evine gidişimiz ve duvarda asılı üç kardeşin fotoğrafı…

Yol arkadaşımın dedesi Zeynullah (Zeynel), kardeşi Hakkı ve diğer kardeşi İzahir

Atalar gülümsüyor sanki… Tarif edilemez hisler, duygular…

Sanki boyutlar arası, zaman ötesi, sonsuz olasılıklar evreninde yüce bir an, YaradAN!

Bazen ne yaptığımızı, neden yaptığımızı bilemeyiz. Sadece gönülden bir hissediş vardır.

Tarifi yoktur, kelimeler yetmez. İşte o ilahi planın bir parçası olduğumuzda kendi maneviyatımızın okyanusunda yüzeriz. Bir damla olduğumuz idrakiyle engin okyanusla bir ve bütün olduğumuzu hissederiz.

Ayırımlar, engeller sadece zihindedir. Asıl olan BİR ve bütün hissediştedir.

Korku, öfke bu hissedişten bizi koparır, alıkoyar. Kendi cehennemimize hapis eder.

Cennet ise yer yüzünde, kuantum alanda sonsuz olasılıklarla yaratım ve yaradan olduğumuz bilincidir.

İşte 2021’e bu halde adım attım. Hepimize sonsuz olasılıklarla, muhteşem bir hediye olsun yeni yıl.

Ve de öyledir…

Sevgilerimle…

     Bugünkü yazım, elbirliğiyle birçok karanlığa ışık olabileceğimizdir. Hemde çok fazla efor sarf etmeden bir mumda siz yakabilirsiniz. Yanlış okumadınız, evinizde çocuğunuzdan kardeşinizden ya da sizin, artık size faydası olmayan kitaplarınıza başka çocukların ne kadar ihtiyacı olduğunu görseniz, eminim hemen toparlar çevrenize de duyurur gönderirsiniz. Biz yaptık ve yapmaya devam ediyoruz. Sizde çevrenizde küçük bir grup kurarak bu çocuklarımıza destek olabilirsiniz. Şimdi biz nasıl başladık ve devam ediyoruz onu anlatarak sizlere de adres vereyim.  Büyük oğlum evde kütüphanesini düzenlerken, artık ihtiyacı olmadığı bazı ansiklopedileri ayırdı. Bende yakınımızdaki İlköğretim Okulunu önerdim. Daha önceki senelerde kütüphanelerine hatırı sayılır ansiklopediler vermiştim. Oğlum güzel bir fikirle bana geldi. ” Anne, interneti olmayan bir çok okul var, onlara gönderelim. Artık internetin olduğu yerde kimse ansiklopedilerde araştırma yapmıyor.” dedi. Çok da haklıydı, bende sosyal medyadan duyuru yaptım. Gruptan arkadaşım bana Siirt’te bir okul önerdi. Bende hemen bağlantıya geçtim. Orası da yeni açılmış bir okula yönlendirdi. Siirt’in Pervari ilçesinde “Ormandalı İlk Orta okulu” Müdürü Mehmet Asan bey. Çok ilgili, okulun çok fazla bir şeyi olmadığını dolapları yakın çevrede ki başka bir okuldan aldıklarını, internetin sadece mobil olduğunu onu da resmi yazışmalar için kullanabildiklerini söyledi. Bende hemen çevreme kısa bir duyuru yapıp, en kısa zaman içinde ne kadar toparlayabildimse toplayıp PTT kanalıyla gönderdim. PTT nin %50 indiriminin de hala devam ettiğini öğrenince inanın çok sevindim. Mutlaka biliyorsunuzdur, özel kargo şirketleri oldukça yüksek fiyatlara taşıyorlar. Bir yaprak A4 kağıdı Ayvalık’tan Konya’ya 25 TL ye gönderdik. Düşünün 40 küsür ağırlıktaki kitapları kaça gönderirlerdi. Ama biz sadece ve sadece 60 tl ye çocuk sevindirdik. Yani göndereceğiniz kitaplar inanın PTT aracılığıyla ucuza gidecektir ve o çocuklara bir ışık da siz olacağınız için çok mutlu olacaksınızdır.    

   Sizde okuduğunuzu ya da artık kullanmadığınız kitaplarınızı paylaşın. Tozlu raflarınızdan alın bekletmeyin. Temiz ellerde hayat bulsunlar. Bir kitap, bir mutlu çocuk demek. Kitaplarınız geleceğe ışık olsun. Kitaplarımızla destek olalım. Eğer elinizde kullanmadığınız bilgisayar, yazıcı vs. varsa onları da gönderebilirsiniz. 

    BİR MUMDA BİZ YAKALIM, BİZİM IŞIĞIMIZLA DA AYDINLANSINLAR… 

    Bu pandemi de evimizdeki dolapları toparlamak için çok büyük fırsat, vaktim yok demeyin.

    Haydi, artık kalkın koltuklarınızdan doğru raflarınıza göz atmaya… Haber bekleyenleriniz var…

     Sevgiyle kalın, iletişimde kalın…

Not: Okul Müdürü Mehmet Asan. Okulun adı da,Ormandalı İlk Orta Okulu,Siirt-Pervari.Ve Ptt kargoyla yollarsanız %50 indirimden faydalanırsınız.Onlar adına çok teşekkür ederim.

Hortumu mu merak edenler olmuş. Okuma özürlü olduğumuz toplumda, hortumu mu merak edenlere ve sonuna kadar okuma sabrı gösterenlere de teşekkür ederim.

19.03.2020 de Ayvalık  Koçtaş Fix de başlayan maceramız, çeşitli arama kanalları genel müdürlük telefonlarından tutunda; mail, çözümsüz çözüm merkez telefonları aramalarımla, tekrar fix mağazası açılınca orayla iletişime geçmeye çalıştık. Biliyorsunuz ki bana cuma gününe kadar söz verilmişti. Değil hortumun gelmesi telefonla aranma gereği bile duyulmadı. Bu arada Koçtaş’tan biri facebook üzerinden Nalan hanım; fişinizin numarasını, fotoğrafını atar mısınız, demiş. Ben tesadüf eseri gördüm. Çünkü kişi beni etiketlemeden yazmış. Görmeyeyim diye herhalde… Ama benden kaçar mı?… Ihh kaçmaz. Hemen çıkardım fişi “aman Tanrım!… O da ne?…” Termal kağıt olduğundan dayanamamış. Bir çok bilgi silinmiş. E dile kolay 2 ay termal kağıt dayanabilir mi? Ama ben tüm direncimle ve sabrımla okudum. Fotoğrafını da çektim, no sunu da yazdım. Büyüteçle okudum o kadar yani… El cevap bekliyorum; bir gün, ikinci gün… Şaşırdınız mı?… Cıkk… Bende hiç şaşırmadım. Görülmediğine ya da görmezden gelindiğine adım gibi eminim. Başladım Ayvalık Koçtaş Fix’i aramaya aman Tanrım!… Telefon onca aramalarımdan sonra açıldı. Çok şaşırdınız değil mi?… Bende bendeee… Ama o da ne!… Çekmedi mi, ne oldu… Hat kesildi. Böyle böyle 3. cumaya gelmek üzereydik ki oğluma “bugün senin gezme günün Koçtaşla değerlendirmeye ne dersin?… ” ( Allah’tan çocuklarım benim gibi çabuk parlayan kişiliklere sahip değiller)

– Tamam, iade mi isteyeyim?

– Evet, karta iade yapsınlar. Madem arayan soran yok. Oradan sanayiye geç, bahçe hortumu al. Bundan sonra küçük esnafa gideceğim. ( Küçük esnaf “in”, büyük esnaf “out” )

Aradan 30 dk falan geçti. Telefon;

– Anne, hortum gelmemiş. Kartın slip inin fotoğrafını atar mısın?

– Ne…! ( Termal kağıt 3 ay dayanır mı? )

– Eğer yoksa hangi kartı kullandıysak, bankaya gidecekmişiz oradan halledecekmişiz.

– Yavrum benim aklımla dalga mı geçiyorlar?… 3 kart bu, pandemide ben mümkün olduğunca bankaya gitmemeye çalışıyorum. Banka banka dolaşıp, bunu mu arayacağım. Bana yetkiliyi verir misin?

– Hanımefendi, biliyorum sizi çok mağdur ettik. ( Hımmm… En azından bunun farkındalar. ) Eğer birgün daha beklerseniz sizin gibi bir müşterimiz daha var. Ben bizzat Edremit’e gideceğim alıp, geleceğim.

– E bu kadar beklettiniz birgün daha beklerim.

– Saat 16.00 da oradan buraya sevkiyat var. Gelmesi 18.00 olur.

– 18.00 de online dersimiz var. Ama haberleşelim, ben çözüm bulurum.

Ertesi gün;

– Nalan hanım merhaba, nasılsınız?…

– Aman efendim, sesinizi duydum daha iyi oldum. Buyrun…

– Bugün 16.00 da yüklendi. Saat 18.00 de burada olur.

– Yetişmeye çalışacağım.

– Ben sizi 19.10 a kadar beklerim.

– Tamam, teşekkür ederim.

Oğlum gitti.

– Anne aldım. Duş başlığı da alayım mı?

– Aa evet Berkaycığım o da lazım.
– Anne kalmamış. Getirebilirz diyorlar :)))

– Sakın… Sakın… Hemen kaç oradan. Çarşı nalbur dolu, birinden alırsın.

– Tamammm :)))

22.05.2020 de Ayvalık Koçtaş Fix’in azimli çalışanları tarafından hortum maceramız böyle sonuçlandı. Onlarında mağduriyetini anlayışla karşıladım çünkü; tüm yaşananlar firmanın duyarsızlığıyla ilgiliydi. Bu da onlara yansıdı. Müşteriyle firma arasında bir nevi hava yastığı oluyorlar. Tüm olumsuzluklara rağmen, gösterdikleri performansa teşekkür ederim.

Evde otururken traji komik halimle, bir nebze yüzünüzde gülümseme yaratabildimse ne mutlu bana.

Normalleşme sürecine girdiğimiz söylense de, sakın ama sakın… Eski normalleşme zamanlarından sanmayın. Evet, hayat devam ediyor. Ama tedbirleri maksimum düzeyde tutalım. Üç ayımızı heba etmeyelim. Başa dönmeyelim, zira daha kötüsü olmadan… Bu kadar sabrettik, biraz daha dayanırsak “HER ŞEY ÇOOOKK GÜZEL OLACAK”

Sevgi ve sağlıkla kalın sevgili Nilgün’ün günlüğü okurları…

Hepimizin biraz gülümsemeye ihtiyacı olduğunu düşündüğüm için, sizlere dünyadan fıkralar buldum ve Türkçe’ye çevirdim. İyi eğlenceler dilerim.

Bir baba yalan detektörü satın alır. Biri yalan söylediğinde yüksek bir “biip” sesi çıkarır.

Öğleden sonra eve oğlan gelir. Baba sorar, “Bugün okuldaydın değil mi?”

Oğlan: “Evet”

Detektör: “Biip”

Oğlan: “Tamam, tamam, sinemadaydım.”

Detektör: “Biip”

Oğlan: “Pekâlâ, arkadaşlarımla bira içmeye gittim.”

Baba: “Ne? Senin yaşında ben alkole bile dokunmadım.”

Detektör: “Biip”

Anne güler: “Ha haha! Senin oğlun işte!”

Detektör: “Biip”

JJJ

Silahlı soygundan bir adamın mahkemesi görülüyordu. Sonunda jüri kararını verdi. Jüriden biri ayağa kalktı, sesini düzeltti ve “Suçlu değil” dedi.

Sanık birden zıpladı. “Harika!” diye bağırdı. “Para bende kalacak değil mi?”

JJJ

Birinci Yılan: Biz zehirli miyiz?

İkinci Yılan: Bilmiyorum. Niye?

Birinci Yılan: Biraz önce dudağımı ısırdım.

JJJ

“Sanırım benim balığım nöbet geçiriyor,” der adam veterinere.

“Şu an iyi görünüyor,” der veteriner.

“Şimdi evet. Ama bak şimdi onu akvaryumdan çıkarayım, o zaman bir daha bak.”

JJJ

Karı ve koca ateşli bir tartışmadan sonra, kadın annesini arar. “Yine benimle kavga etti! Sana taşınıyorum,” der.

Anne cevap verir, “Hayır, hayır, kızım. Hatasını ödemeli. Ben sana taşınıyorum.”

JJJ

İki hamamböceği ıssız bir sokakta bulunan çöp bidonunun için de hapur hupur çöp yiyorlardı. “Şu karşı caddede yeni açılan kafeteryayı biliyor musun?” diye biri öbürüne sorar. “Yerler öyle parlıyor ki, yere baktığında antenini görebiliyorsun. Duvarlar o kadar temiz ki, üzerinde yürüyemiyorsun. Havası o kadar ferah ki, aynı çiçekler gibi kokuyor.”

“Yeter!” der diğer hamamböceği. “Lütfen, anlatma, yemek yiyorum.”

JJJ

Dün gece eve gidiyordum ve mezarlıktan doğru kestirmeden gideyim dedim. Üç tane kız bana doğru geldi ve geceleyin mezarlıktan geçmekten çok korktuklarını söylediler. Ben de benimle yürüyebileceklerini söyledim. Ayrıca “Sizi çok iyi anlıyorum. Hayattayken ben de çok korkardım,” dedim.

O kadar hızlı koşan kimseyi daha evvel  hiç görmemiştim.

JJJ

“Doktor, doktor, ameliyattan sonra keman çalabilecek miyim?”

“Evet, elbette …”

“Harika! Daha önceden hiç çalamıyordum!”

JJJ

Bir avukat, bir rahip ve genç bir çocuk düşmek üzere olan bir uçağın içindelerdi ve sadece 2 paraşütleri vardı. Avukat, bu uçaktaki en zeki kişinin kendisi olduğunu ve hayatta kalması gerektiğini söyledi. Paraşütün tekini aldı ve uçaktan atladı. Rahip çocuğa baktı, hayatını gözden geçirdi ve son paraşütü çocuğun almasını çünkü güzel ve dolu bir hayat geçirdiğini söyledi. Çocuk, “Diğer paraşütü sen al çünkü uçaktaki en zeki adam benim okul çantamla atladı.” diye cevap verdi.

JJJ

Bir rahip küçük çocuklara iyi bir insan olmak ve cennete gitmekle ilgili konuşma yapıyordu. Konuşmasının sonunda, “Nereye gitmek istiyorsunuz?” diye sordu. Küçük Lisa “Cennete! Cennete!” diye bağırdı. “Oraya gitmek için ne yapacaksınız?” diye sordu rahip. Küçük Johnny “Ölmek!” diye cevap verdi.

JJJ

Küçük Johnny’nin Kimya öğretmeni alkolün kötü bir şey olduğunu anlatmak için bir ders vermek istedi ve bir bardak su, bir bardak viski ve iki solucandan oluşan bir deney ortamı oluşturdu. “Şimdi, çocuklar. Bakın bakalım bu solucanlara ne olacak,” dedi öğretmen ve birinci solucanı su dolu bardağa attı. Suyun içinde solucan hareket ediyor, dönüyor ve zarar görmüyordu. Sonra ikinci solucanı ise viski dolu bardağa attı. Solucan bir an acı içinde kıvrandı, sonra dibe düştü ve öldü. “Şimdi, çocuklar, bu deneyden ne anladınız?” diye sınıfa sordu. Küçük Johnny parmak kaldırdı ve “Viski için, solucanlardan kurtulun!” diye cevap verdi.

JJJ

Öğretmen çocuklara sorar, “Büyüyünce ne olmak istiyorsunuz?”

Jimmy: “Ben pilot olmak istiyorum.”

Willy: “Ben doktor olmak istiyorum.”

Mary: “Ben iyi bir anne olmak istiyorum.”

Küçük Johnny: “Ben Mary’ye yardım etmek istiyorum.”

JJJ

Oğlan: “Baba, senin saçlarında niye beyaz var?”

Baba: “Her söylediğin yalan, saçlarımı beyazlatıyor.”

Oğlan: “Aaa şimdi anladım neden dedemin bütün saçları beyaz.”

Corona günlerinde bahçeyle ilgileneyim dedim.. Çalışma zamanı vakit bulamayacaktım. Fırsata çevireyim dedim. Bahçeyle bizden önceki ev sahibi oturmadığı için, doğal olarak da ilgilenilmemiş. Ağaçları, gülleri çoşturdum. E bahçemiz büyük birazda fide ekelim dedim. Eski evimizden kalan hortumda artık beni emekli edin diye bas bas bağırıyor. E haklı 25 sene birfiil hizmet kolay değil. Biz bile 25 senede emeklilik istiyoruz. Oğluma ( tabii o zaman 20 yaş altına daha sokağa çıkma yasağı gelmemişti. ) “Gelirken, Koçtaş’tan bahçe hortumu al” dedim. Demez olaydım, halbuki sanayi de aradığınız bir çok şeyi bulabiliyorsunuz ve benim aklıma gelmedi. Oğlum oradan beni aradı. “Anne, Edremit mağazasında varmış, birgün sonra gelir diyorlar. Alayım mı?… Diye soruyor. “Tamam al” dedim. Basiret bağlanması böyle bir şey demek ki… Aaa bir de 30mt yok muş. 25 olsun mu, e olsun. Diye  cevap verdim. Koçtaş gibi koca kurumsal bir firmanın bu kadar çözümsüz bu kadar ilgisiz olacağı aklıma gelir mi… İstanbul’da ilk açıldığı zamanlardan bugüne kadar bir çok eşyamızı oradan aldık. Bahçe mobilyamıza kadar, düşünün artık.

Veee… Birgün sonra…

– Maalesef, hortumunuz henüz mağazamıza ulaşmadı.

– Peki, ne zaman gelelim?

– Pazartesi uğrayın, muhtemelen gelecektir.

Günlerden Pazartesi;

Mağazalar covid19 nedeniyle süresiz kapanmıştır. Hadi bakalım kaldık mı bizim emektar hortuma. Hortum yalvarıyor, “artık beni rahat bırakın” diye. “Olmazzzz, devam yeni eleman işbaşı yapamıyor. Devam edeceksin… Tabii bende boş durmuyorum. Müşteri hizmetlerini arıyorum.

– İyi günler, sizin Ayvalık Şubenizden 19 martta 25mt hortum aldım. Ancak mağzalarınız covid19 nedeniyle kapandı. Bana ürünümü kargoyla gönderir misiniz?

– Maalesef efendim, mağazalarımızın açılmasını bekleyeceksiniz. Mağazadan aldığınız için, böyle bir hizmet veremiyoruz.

– Hımmm… Peki

Ama boş dururmuyum, hemen genel müdürlüğü’nün telefonlarına ulaşmaya çalışıyorum. O da ne… Mail adresi sorunlarımız için “Yaşasınnnn”… Hemen mail atıyorum. Bir de bu arada internet sorunumuzda var. Evimde telefonum çekmiyor. Evde belli noktalarda konuşabiliyorsunuz. Türk telekomdan işyerimizde ki internetimizi 2 aylığına eve çekelim dedik. 60tl gibi yanlış hatırlamıyorsam, çekme ücreti talep ettiler. Bir hafta da getirebiliriz, gibi de bir konuşma geçti. Sonra öğrendim ki burada ki panel eksikmiş, yeni hat çekilemiyor muş. Kısacası, Türk telekom hizmet veremediği gibi bunu da adres verdiğimiz halde burada port olup olmadığını da bilmiyor. Ama alacağı ücretin ne kadar olacağını şıp diye biliyor. Ne kadar enteresan değil mi?… Bu kadar engellere rağmen yılmıyorum. İş yerime gittikçe telefon ve internet işlerimi oradan halletmeye çalışıyorum. Koçtaş’la teşviki mesailerimi hizmette kusur etmeden, devam ediyorum. Maili atmıştım ya… Aman Tanrım o da ne!!!… Mailim geri gelmiş. Ulaşamamış gerekli yere, hemen tekrar gönderiyorum. Yaaa bu nasıl kurumsal firmadır. Ne verdikleri mail adresi… Ne çözüm merkezi, benim hortuma işbaşı izni veremiyorlar.

Günlerden 3 Mayısssss… Ve telefonuma mesaj geldi. “Koçtaş mağazalarımız Pazartesi gününden itibaren belli ilçelerde faaliyete geçecektir” diye. Aman hemen salı günü gittim. Fişimi çıkardım, sosyal mesafemi koruyarak, sırama girdim.

– Buyrun

– ( Fişimi uzattım. ) Benim 25mt lik hortum siparişim vardı.

– Hımmm… Sizi biraz bekletebilir miyim?

– Tabii kiiii… ( Zamandan bol neyimiz var, iş yerimizi bırakıp gelmişiz. Ayrıca 19 marttan beri bekliyoruz. Lafımı olur efendim. )

Yaklaşık 15dk sonra başka bir görevli,

– Kartla alınmış. ( Kasaya yönelerek. Bana bakıp… ) Hanımefendi kartınızı alalım iadeyi başlatalım.

– İade mi, ben hortumumu almaya geldim. 19 marttan beri bekliyorum. ( Eleman iş başı yapamıyor anladığım kadarıyla, çünkü hala yolda. Nereden geliyorsa. İnsanlar yurtdışında bilimum şehirlerden geldiler. Bizim eleman hala gelemedi. )

– Evet, sizi çok bekletmişiz. Hatırladım ben, o gün delikanlıya ben satmıştım. Cuma günü Edremit’ten nakliye gelecek, telefonunuzu bırakırsanız sizi arayacağım.

– Lütfen, haber bekliyorum. Ben hergün buraya gelip, hortum soramam.

– Anlıyorum efendim ama malum durumlar.

– Bakın, burası kurumsal bir firma ve ben yıllardır mağazalarınızdan alış veriş yapıyorum. Böyle bir talihsizlik yaşamadım. Çözüm merkeziniz bile çözümsüz. Bana  “internetten bir daha alın, mağazalar açılınca geri ödeme yaparız” diyor. Bu çözüm mü, ben neden mükerrer alım yapayım sizleri anlamakta güçlük çekiyorum.

Çıktım, mağazadan. Veee… Cuma gününü iple çekiyorum. Bizim emektar kaçacak diye aklım çıkıyor. O kadar meyve ağacı, fideler… Bugün günlerden cumartesi ne arayan ne soran var. Kocaman kurumsal firma bir hortumu Edremit!ten Ayvalık’a getiremedi. Türk telekom mu? Bu saatten sonra hat çektirmeyle uğraşamayacağım zira her yer de yavaş yavaş hareket başlıyor. Bizde işimizin başına döneceğiz. Bu arada telefonumun hattı da “Turkcell” hani reklamlarda doğunun en uç köşelerine kadar ulaşıyoruz diyorlar ya hepsi hikayeeeee… Ayvalık’ta hala çekmediği yerler var.

İşte sevgili okurlar, çok şükür öyle güzel bir ülkede yaşıyoruz kiiii… Kurumsal firmalar canımın sıkılmasına fırsat vermediler. Sürekli bir yerlerle görüşme halindeydim. Performansımdan hiç bir şey kaybetmedim. Hepsine öpücükler gönderiyorum.

Sevgiyle kalın, “EVDE KALIN”, hoşca kalın…

Zor günlerden geçiyoruz. Bizde evimizde oturuyoruz. Pansiyonumuzu geçiçi bir süre için kapattık, bir çok iş yeri gibi… Zorunlu olmadıkça dışarı çıkmıyoruz. Kendimizi bahçe işlerine verdik. Okuyamadığım bir çok kitabım olduğunu fark ettim. Hepsini sıraya dizdim. Sabah – akşam okuma saatim, egzersizim, bahçe ve evimizin kalbi mutfak. Oğluma ” ya, biz pansiyonda aç mı, yaşıyorduk? Mutfakta bu kadar zaman geçirmiyordum oysa… ” dedim ve cevap gecikmedi. “Evet, anneee…”:)) Bu gözle görünmeyecek kadar küçük mikroskobik canlı evimizde hayat olduğunu, birlikte zaman geçirmenin güzelliğini, masa sohbetlerinin doyumsuzluğunu, çay suyunun kaynama tıkıtısının bile güzelliğini hatırlattığını fark ettim. Koşuşturmanın içinde oysa ne çok şey kaçırıyormuşuz. Komşularımızla bahçeden bahçeye hatır sormalar… Aaa bu arada yaşını gizlemekte ısrarlı olan komşularımızında -aramızda kalsın tabii :))- Çarşıya pazara çıkarken birbirimizin zilini çalıp, ihtiyaçları var mı, diye sormak. Bunlar ne kadar insani şeyler değil mi?… Ama yoğun tempo teknoloji bize insanlığımızı, insan olmanın erdemini unutturdu mu ne… Evet, toplum olarak çok fazla baskı altındayız. Ne zamana kadar sürecek, nasıl önüne geçilecek?… Hepimizin gözü tv lerde… Çok haklısınız ancak biz o kadar çok şey yaşadık, atlattık. Kendimizi çok fazla strese sokmadan, evimizin tadını çıkaralım. Hijyenimize dikkat edelim. İhtiyaçlarımız için dışarı çıktığımızda sosyal mesafemizi koruyalım veeeee… Evimizde yapamadıklarımızı yapalım. Sonrası tekrar yoğun bir koşuşturmaca… Yine sevdiklerimizin hatırını bile soramayacağımız kısıtlı zaman dilimleri.

Güzel günlerimizin çok yakın olduğunu bunu da aşabilmemiz için; sosyal mesafeyi koruyup, ihtiyaç dışında sokağa çıkmassak daha çabuk geçiririz. Bu küçücük virüsün insanoğlunu nasıl dize getirip, eve kapatmasını ve bize değerlerimizi hatırlattığı için de bunu fırsata çevirmenin tam zamanı. Hadi o zaman; okuyamadığımız kitaplarımızı, sohbet etmeye fırsat bulamadığımız ailemizle vakit geçirmenin tam zamanı, tadını çıkaralım. Sevdiğim yazarlardan biri olan Bekir Coşkun’un dediği gibi “hiç bir aşının, ilacın çarenin olmadığı çağlarda kolerayı, vebayı, tifoyu, veremi yok eden insanoğlu bu zıkkıma teslim olacak değil ya…”

Şimdi güzel günler dileyelim, güzellikler dileyelim. Sevdiklerimize sarılamıyorsak güzel sözcüklerimizle sarılalım. Güzel günler bizi bekler… Sevgiyle kalın, hoşca kalın…

Nalan Hak

Uzun bir aradan sonra yine sizlerleyim.  Özlemişim yazmayı, ama bilgisayar başına geçmek içimden gelmeyince doğal olarak yazı yazmak ta sekteye uğruyor. Günümüzde herşey akıllı telefonla yapılabilir olunca bilgisayardan uzaklaşmam kaçınılmaz oldu.

Sizlere güzel bir haberim var,  son yazılarımdan birinde kütüphane projemden bahsetmiş ve Sn.Valimiz Köksal Şakalar’ı bu nedenle ziyaret ettiğim haberi vermiştim.  Nihayet kütüphanemizin açılışını gerçekleştirdik.

https://nilguncabaci.com/2018/10/kitaplar-ve-kutuphane-sessizligin-sesi/

Bildiğiniz gibi kitap okumak kadar sahip olmayı da çok severim. Bu sevgi kitap alıp biriktirmeme ve bunun sonucu evimde büyük yer kaplamasına neden oldu. Okuduklarımı kolilere koyuyordum. Niyetim onları çocuklarıma miras bırakmaktı.

Birgün oğlum bu kadar kitabı ben ne yapacağım nereye koyacağım diye sorunca şaşırdım. Dedim benim adıma bir okula kütüphane açarsın. Bunu öğrenen ablam bana neden çocuğa bırakıyorsun hayattayken kendin gerçekleştir demişti. Kütüphane açma fikrimiz böyle doğdu.

İlk işim sosyal ortamda Sinop’ta kütüphanesi olmayan okul olup olmadığını öğrenmek oldu. Bana dönüş yapan Prof.Necmettin Erbakan Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi Edebiyat öğretmeni sevgili Nesrin Öztürk ile ve okul müdürü Metin Çalmaz Beyle konuştuk.Böylece kitap hazırlığına başladım. Evdeki tüm kitaplarımı elden geçirerek hazırlarken öte yandan sosyal ortamda kitap toplama kampanyası yürüttüm. Bu sayede birçok dost ve arkadaş edindim. Hepsine çok ama çok teşekkür ederim. Onların varlığı, güveni bana güç verdi. Bunun dışında kitapların teslim alınması, taşınması sırasında da yanımda görünmez kahramanlarım vardı onlardan biri kardeşim Fatih Ustabaş’tı.

Biz kitapları okula teslim ettikçe koordinatör öğretmenimiz Nesrin Öztürk düzenleyip arşivledi, onun emeği de çok büyüktü.

Bana destek olan İl Orman İşletme Müdürlüğü avukatı Selma İbar ile bu vesileyle tanıştık. Tanışmamız da ayrı bir hikaye zaten. Hatta biz o hikayeyi kitap yazma planı yapacak kadar ileri götürdük, dost olduk.

Ve 25 Şubat 2020 de Sinop Vali yardımcımız Sn. Murat Girgin, İl Milli Eğitim Müdür Yardımcımız Sn.Davut Kaya, okul müdürleri, öğretmen, öğrenci ve misafirlerin katılımı ile kütüphanenin açılışını gerçekleştirdik.

Kütüphanemiz okula ve öğrencilere hayırlı olsun, gençler okuyup faydalansın.

Fani olan bu dünyada, önemli olan kalıcı ve güzel izler bırakabilmek değil midir?..

Destek olan herkese çok teşekkür ederim. Hepiniz iyiki varsınız ve iyi ki hayatımdasınız.

Mutlu şehir Sinop’tan Sevgiler..

Gül (Ustabaş) GENÇ

Kültür ve Turizm Bakanlığı, Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü; her yıl kütüphane haftasında Türkiye’nin 81 ilindeki kütüphanelerin aday gösterdiği kişilerden 5 Sıra dışı okur seçiyor. Bu yıl seçilenler arasında ben de vardım. Çok sevdiğim kitaplarla anılmak, ödüllendirilmek benim için büyük bir onurdu.

Küçük oğluma kitap sevgisi aşılamak ve dersini o güzel kütüphane havasında yaptırmak için mutlaka her hafta kütüphaneye götürüyordum. Bu geliş-gidişlerde bir gün “Sıra dışı okur” adayı göstermek için benden özgeçmişimi istediler. Ben de yazıp vermiş ve bununla Ankara’da ki seçmelere katılmıştım.

Antalya/ Manavgat İlçe Halk Kütüphanesinden Yaşar Azgan, Bilecik İl Halk Kütüphanesinden Nurdan Geçim, Kilis İl Halk Kütüphanesinden Suriye’li Muhammed Hamis, Hatay/Kırıkhan Nurıye Ulviye Civelek İlçe Halk Kütüphanesinden Yaşar Vural ile birlikte Sinop Dr.Rıza Nur İl Halk Kütüphanesinden de ben seçilmiştim.

Geçtiğimiz ay Ankara’dan Sinop’a gelen yönetmen Selçuk Yılmaz ve kameraman Deniz Durmuş ile 2 gün süren çekim yapıldı. Bu çekimleri 25 Mart Kütüphane haftası Ankara Milli Kütüphanedeki törende izledim. Herkesin farklı ve harika bir öyküsü vardı. Yönetmen Selçuk Bey’den alt yazı rica etmiştim beni kırmayıp  hem İngilizce hem de Türkçe alt yazı koymuştu. Çok teşekkür ederim.

Dr.Rıza Nur İl Halk Kütüphanesi Müdürü Erol Akarslan Bey ve eşim Gencer Genç ile gittiğimiz Ankara’daki törende; plaketlerimizi Bakan yard. Prof. Dr. Ahmet Haluk Dursun’un elinden aldık.

Akşam da kaldığımız otelde verilen gala yemeği ile programımız bitti.

Biz eşimle 1 gün daha kalmak istediğimiz için sabahtan Ulus’a gittik, Hacı Bayram’da Merkez Valisi Güngör Azim Tuna abim ve eşi Pervin ablamla öğle yemeği yedik.

Oradan da Kızılay’ı gezerken SGK’ya uğradık ve kısa bir süre önce Ankara’ya tayin olan müdürümüz Zafer Ali Ürkmez’i ziyaret ettik. Akşam yemeğini de onlarla yedikten sonra Sinop’a döndük.

Sinop’a döndükten sonraki gün de kütüphanede yerel gazetecilerimizin sorularını yanıtladık, onlar da haber yaptı.

Kitap okumak; bana hastalığımda şifa, yalnızlığımda dost ve arkadaş olmuştu, şimdi de bu güzel ödülü almama vesile oldu.

Çok çok mutluyum, işitme engelli kardeşlerime, kader arkadaşlarıma örnek bir rol model olabildiysem ne mutlu bana..

Kültür Bakanlığına, Kütüphane ve Yayınlar Genel Müdürü ve Daire başkanlarına, Selçuk Yılmaz ve müdürümüz Erol Akarslan’a, Akın Kurubaş Bey başta olmak üzere tüm kütüphanemiz personeline teşekkür ederim.

Kitap’la dolu bir hayat dileğiyle..

Sevgiler..

Gül Ustabaş Genç