Sosyal medyayı nasıl bilirsiniz?

Hani cenaze törenlerinde sorulur ya, merhumu nasıl bilirdiniz? Herkes iyi şeyler söylemeye çalışır, biz de sosyal medyanın hep iyi yanlarını görmeye çalışarak kandırıyor muyuz acaba kendimizi?

Örneğin ben işim için gerekli diyerek çok fazla zaman geçirdiğimi fark edene kadar herhalde günümün yarısını (biraz abarttım tabii) telefon başında geçiriyordum. Sistem bilgisayarları evimize soktu, ama laptop da olsa bilgisayarı her yere taşımadığımızı fark edince elimize telefonları sıkıştırıverdi ve bazı insanlar artık üç elle yaşıyor ya da uzantılı bir eli var.

Peki, sosyal medyanın başka bir yönü daha hiç dikkatinizi çekti mi?

Egomuzu nasıl tavan yaptırdığı örneğin.

Biri bir şey paylaşıyor, altında yığınlarca ‘ah canım benim; ne güzelsin; ay bayıldım; ay çok şeker; sen bir tanesin….’ gibi yığınlarca övgü dolu cümleler sıralanıyor. Bu arada paylaşımı yapanın koltukları kabardıkça kabarıyor, ta ki gökyüzüne varana dek.

Ben bir kaç defa düşüncemi yazayım dedim, kabul görmemek bir tarafa neredeyse sosyal medya dayağı yiyordum. Neden? Çünkü yazdıklarım racona ters (:-) kaçtı. Örneğin çocuğunu bornozuyla çekmiş birine özelden ‘bu fotoğraflar değişik yerlere ulaşabilir, pornocular, tacizciler çok, bence yapma’ dedim. Benim çocuğum, istediğimi paylaşırım cevabını aldım, bir süre sonra çocuk tacizcileri olayları patladı. Bu arada bir bilgi vereyim. Halise Baydar’dan öğrendiğim bir bilgidir. Bir fotoğrafa bir tacizcinin taciz duygusuyla bakması bile tacizi yaratır, çünkü bu bir enerjidir. Örneğin nazar değdi diyoruz. Biri bize bakıyor ve biz düşüyoruz diyelim. O kişi gelip bizi itmiyor, çelme takmıyor, sadece bakıyor ve biz düşüyoruz, aynı bundaki olay. Bu kişi bana neden böyle davrandı? Tam olarak gerçeğini bilemem tabii, ama diğer tarafta çocuğunun ne kadar şeker olduğu ile ilgili o kadar övgü aldı ki, bence benim yorumum onu rahatsız etti. Bu tabii benim yorumumdur, sadece bir örnek olarak paylaşıyorum.

Çoğu zaman da ne yapıyoruz? Bir kişiyi gereğinden fazla övüyoruz. Sonra o kişi bize uymayan bir şey yaptığında onu alaşağı ediyoruz. Neden? Sadece kendisi gibi olduğu için mi ya da aslında zaten öyleydi ve biz onu öyle görmek istemedik ve kendisinden kendimize göre bir rol yarattık ve o role uymadığında da istemediğimize karar verdik. Bu bencillik, değil mi? O kişinin kendi olma hakkını elinden almak gibi bir kul hakkı tecavüzü değil mi?

Bunların hepsi yazarken aklıma gelen sorular aslında. Size yazarken ben de farkındalık kazanıyorum. Sizlere teşekkür borçluyum.

Gelelim spritüel egoya. Şu anda dünyada artık kişisel gelişimi duymayan kalmadı gibi. Tabii ki Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisinde yukarı çıktıkça ilgi alanımıza giren bir şey bu. Sadece güvenlik, barınma ve yiyecek peşinde koşan bir kişiye kişisel gelişim desek, herhalde öldürülürüz.

Bazıları biraz erken başladı kendini geliştirmeye. Ben 2000 yılına girerken yılbaşı yemeğinde bir kadın geldi yanımıza ve bizi elele tutuşturdu ve ‘şimdi dünyaya iyilik dileyelim ve sevgimizi birleştirelim’ dedi. Ben de kadına gülümserken, içimden ‘kadın kafayı yemiş, haberi yok’ falan diyordum. Şimdi bazıları benim için aynı şeyi diyor muhtemelen:-)

Şimdi daha önce kendini geliştirmeye açmış, eğitimler almış kişiler eğitimler vermeye başladılar, ama tehlike büyük. Bu tehlike yaptıklarını çok yüksek bir yere koyanlar için, kendilerinin bir şeyler yaptıklarını sananlar için, insanların hayatına dokundukları için kendilerini Tanrı mertebesine çıkartmaya çalışanlar için. İşte kibirin önemi ve tehlikesi burada kendini gösteriyor. Kişi her daim kendini bilmeli.

Ben bir süre kendi egomun esiri olarak böyle kişisel gelişimcileri yargıladım. Sonra bir gün Şeytanın Avukatı filmini izledim ve aslında her şeyin ne kadar girift olduğunu fark ettim. Bizi daha fazla başarıya, daha fazla üne iten şey aslında başkalarının bizi o yola doğru itme çabası. Eğer oradaki tehlikeyi görmezsek, kendimiz olmaktan çıkıyor ve artık şeytanın oyuncağı oluyoruz. O şeytan kibir, hırs, ego aslında. Bundan sonra başarısız olamayız, bundan sonra bir adım geri gidemeyiz, ben şöyleyim, ben bunu yaptım, şunu da yaparım dediğimizde her şey tepetaklak olmaya başlıyor ve biz aslında düşüşe geçiyoruz. Bu hepimiz için geçerli.

Ben o yüzden danışanlarıma her zaman ‘gücünüzü kimseye vermeyin, ben dahil’ diyorum. Hiç kimse sizden daha başarılı, daha iyi, daha potansiyelli değil, sadece biraz erken başlamış olabilir, biraz daha fazla kendi üzerinde çalışmış olabilir, biraz daha kendini geliştirmeye açık bırakmış olabilir, biraz daha kendiyle ilgileniyor olabilir, ama bunların hiçbirisi sizin onlar gibi olamayacağınızı göstermez. O yüzden ne kendinizi yerin ne de başkalarını gereğinden fazla övün. Kimseye fazladan sen, sen demeyin ki, o da fazlasıyla ben, ben demesin. Bunu hayatınızda her konuda her kişiye uygulayın.

Sevgilerimle

Elif Banu Conker

Ve bizler 0-6 yaş arası bilinçaltımıza parayla ilgili ne nakşettiysek, onu yaratıp duruyoruz ve bu kısırdöngüden çıkamıyoruz. Bunlar herhalde ailelerin kökleriyle ve bizim doğup büyüdüğümüz topraklarda olan bilgilerin hücrelerimizdeki karşılığı olarak bir çok çeşitte, ama genel olarak ‘para kirlidir, zenginler kötüdür, patronlar hak yer, fazla para adamı bozar’ gibi genel olarak hepimizin hayatında bir şekilde rol oynuyor.
Geçen gün Facebook’ta bir arkadaşımın Diyarbakır’daki iç savaşla ilgili bir yorumuna rastladım ve çok üzüldüm ve kendimi o anda yakaladım: ‘Paranın gözü kör olsun’ demiştim çünkü, halbuki ben yıllardır para konusunda kendim için çalışmalar yaparım, parayı sevmeye başladığımı, kendime çekmeye başladığımı düşünürdüm, ama kökte bir yerde hala bu düşünce yaşıyordu.

Savaşı yaratan aslında daha fazla silah para satışının yapılması, yani para kazanma hırsı. Dünyadaki gereksiz AVM’leri yaratan da para hırsı, örnekler sonsuz şekilde çoğalabilir. Sonra yıllar önce okuduğum bir yazıyı hatırladım. Yazıda spritüel kişilerin kötü olmamak adına parayı kabul etmedikleri, aslında paranın sadece bir araç olduğu, iyi ellerde iyi kullanılabileceği, artık paranın kötü insanların elinden alınması gerektiği yazıyordu. Bu bana çok mantıklı gelmişti. Şu anda bankaların yarattığı hayali para kavramlarını eritecek, dünyayı dengeye getirecek tek şey bizim kredi kartı yerine gerçek nakit parayı kullanmamız ve paranın değerini ve enerjisini bizim vereceğimiz bilinciyle, farkındalıkla parayı hak etmiş olduğumuzun bilinciyle, dünyaya sahip çıkmak amacıyla parayı kullanmaya başlamamız.

Neden hemen başlamıyoruz? Bundan daha iyi nasıl olur? Dünyayı daha iyi ve barış dolu bir duruma getirmek için hangi bilinçle para sahibi olmalıyım? Paranın iyi ellere geçmesi için sonsuz olasılıklar nelerdir? Paranın bize gelmesini engelleyen blokajları fark etmemiz ve temizlememiz için sonsuz olasılıklar nelerdir?

Banu Conker

Geçen gün evde arkadaşlarla toplanıp aile dizimi yaptık. Karadenizli genç bir kızın dizimini açtığımızda enerji dokuz kuşak geriye gitti. Orada dizimde rol alan bendim ve gözlerimi kapattığımda büyük bir kıyım gördüm. İnsanlar katliam sonucu topraklarını bırakıp Karadeniz’e göç etmek zorunda kalmışlardı. Yıl 2015, hala katliam ve hala göç var ve bu eskisinden daha da zor, dünya daha kalabalık. Acıların nasıl kuşaklar boyu aktarıldığını tekrar yaşadım ve o sırada Suriye’den göç edenler geldi aklıma. Şimdi de onlar için aynı acılar yaşanıyor olacak. ailedizimi

Bundan yola çıkarak, dünkü yazımın en son cümlesini de o kadar çok düşününce aklıma şöyle bir oyun geldi. Umarım katılan çok olur ve aklıma gelmeyen isimleri yorum olarak eklersiniz, hep birlikte katılırız oyuna.

Oyun en az 21 gün boyunca (aslında 40 gün en iyisi) her gün bir isme sevgi yollamak. Örneğin bugün tüm dünyadaki Hasan ve Ayşe isimli kişilere şifa ve sevgi yollayalım. Ne dersiniz?

Banu Conker

Annem sürekli beni önemli günler için tüyolar vermek üzere arar, yıllarca kırmızı don giymem konusunda o kadar çok konuştu ki, artık giymezsem rahatsız oluyorum. Annemin mottosu ‘kırmızı don giy, donan’dır. Ben de yıllarca neden kırmızı diye düşündüm ve kırmızı kök çakranın rengi olduğu için dünyevi şeylerden keyif almamız için önemli olduğuna karar verdim. Geçenlerde bir yazıda yıllar önce Amerika’da bir iç çamaşırı satıcısının iflas boyutuna geldiğinde elinde kalan kırmızı iç çamaşırlarını satmak için satıcılarının kırmızının şans getirdiğini söylemelerini istediğiyle ilgili bir şeyler okudum. Yani annemin mottosu tümüyle evrilmiş bir inanç olmuş durumda, ama ben yine de bu alışkanlığa devam edeceğim.

Bir süredir yılbaşlarında nar da kırıyorum eşikte, çünkü nar benim için bereket sembolü. Geçenlerde arkadaşlara bunu söylerken bir arkadaşım ben narı kırarken ev dilemiştim, evim oldu dedi. Ben de bu yıl nar kırarken dilek diledim.

Annem yeni yıla girerken muslukları da açar, akış olsun diye. Ben de mutfağın musluğunu açtım bu sefer. Annem bir de bütün ışıkları açarmış, ama ben onu akıl etmedim artık, o da gelecek yıla.

Kısaca yılbaşında bunları yapacağım diye evin içinde bir koşturmayla geçti. Bakalım bu yıl neler olacak, neler öğreneceğim, nasıl eğitileceğim, neler başaracağım?

Heyecanla bekliyorum.

Banu Conker

Önemli olan yaşamak mı, nasıl yaşadığımız mı? Sadece nefes almak, yemek yemek ve uyumak, çalışmak mı yaşamak, yoksa hayatın keyfini çıkarmak, anda kalmak, hissettiklerimizin farkına varmak mı?

Hepimiz bedenlenmiş ruhlarız ve genel görüş, bedende olduğumuz sürece yaşadığımızı söyler. Bedenimiz öldüğünde biz de ölmüş sayılırız, ama ruhumuzun yaşamı sonsuzdur. Sadece bu seferlik ilerlemek için seçtiği dersleri almak için bu bedene girmiştir. Bu beden öldükten bir süre sonra başka bir bedenle tekrar dünyaya gelir. Peki, biz ne kadar ruhumuzun farkındayız?

İşte tüm bunları bilinçle yaşamak, hangi dersleri aldığımızı farketmek, önyargılardan kurtulmak için nefesimizi düzenlememiz yeterli. Nefes almak yetmiyor, nasıl nefes aldığımızı bilmek ve hayatımızı düzenlemek için nasıl nefes alacağımızı öğrenmek önemli.

Sinirli, öfkeli bir insan sadece negatiflik yaratır, halbuki bunu dönüştürmek nefesle mümkün. Ve kadim bilgilerin dediği gibi içimizde ne varsa dışımızda da o var. Eğer hep çevreyi suçluyorsanız, hep çevreniz size karşıysa birkaç nefes seansından sonra çevrenizin de dönüştüğünü ve daha pozitif ortamlarda bulunduğunuzu farkedeceksiniz.

Yapmanız gereken tek şey Transformal Nefes seanslarına katılmak. Diyaframınızı kullanarak nefesinizi düzenlediğinizde her şeyin nasıl tereyağdan kıl çeker gibi olduğunu görebilirsiniz.

Bazen bu seanslar insana zor gelir, çünkü bilinçaltı değişmek ve dönüşmek istemez, sadece olduğu gibi kaldığında hayatta kalabileceğini düşünür ve sürekli bizi engeller. Bizler de bunu ‘zamanım yok, çok işim var’ gibi bahanelerle bilincimizde hissederiz. Önemli olan hayatımızdan memnun değilsek, değişmeye niyet etmek ve bilinçaltıyla işbirliği yaparak nefese devam etmek… Gerisi öyle kolay ki…

Banu Conker

Temmuz ayı içinde Amerika’da Transformal Nefes Eğitmenliği eğitiminde hayat misyonumuz konusunu işlerken geldi aklıma bu söylediklerim. Tabii aslında benim insanları iyi etmem çok iddialı olur, çünkü yıllar içinde öğrendim, eğer kişi kendisi istemiyorsa ona yardım etmek olanaksız, ama isteyenler için şifacılığımı sonuna kadar kullanmaya niyetim var. Koçluk eğitimine başlarken bulunduğum niyet gibi egoma yenilmeden ve karma yaratmadan insanların ihtiyacı olanı vermek en büyük niyetim. Bu yolda yıllarca aldığım eğitimlerden sonra bana en iyi gelen ve en iyi geldiğine inandığım nefesi yaymak için eğitmen olmak beni çok heyecanlandırıyor. Şimdiden yapacağım workshopların heyecanını yaşıyorum. Bir de milyonlara seslenmek istiyorum. Kim bilir, belki bir gün televizyondan, radyodan programlar yaparım.

İlk seminere gittiğimde koçlar kendilerini tanıtırken nefesin mükemmel olduğunu söylemişler ve ben buna inanmamıştım, çünkü herkes kendi sisteminin en mükemmeli olduğunu söylüyordu. Yıllar içinde deneyimledikçe nefeste demirledim. Nefes yaşanılanları temizlemek, bedene ve ruha detoks yapmak, duyguları entegre etmek için gerçekten çok iyi bir araç ve sonucu ol’mak. Diğer yöntemlerde hep bir şeyler yapmak gerekirken nefesin sonucunda istedikleriniz ol’uyor.

Umarım bu heyecanımı paylaşacak bir çok danışanım olur ve şifayı paylaşırız. Dünyanın daha iyi bir yer olması, barış ve sevginin yayılması için sadece bir aracıyım, kanalım. Bu yolda olmaktan çok mutluyum.

Bu sabah bunları paylaşmak istedim sadece.

Hepinize sevgilerimle…

Mit freundlichen Grüssen

Banu Conker