Geçen gün evde arkadaşlarla toplanıp aile dizimi yaptık. Karadenizli genç bir kızın dizimini açtığımızda enerji dokuz kuşak geriye gitti. Orada dizimde rol alan bendim ve gözlerimi kapattığımda büyük bir kıyım gördüm. İnsanlar katliam sonucu topraklarını bırakıp Karadeniz’e göç etmek zorunda kalmışlardı. Yıl 2015, hala katliam ve hala göç var ve bu eskisinden daha da zor, dünya daha kalabalık. Acıların nasıl kuşaklar boyu aktarıldığını tekrar yaşadım ve o sırada Suriye’den göç edenler geldi aklıma. Şimdi de onlar için aynı acılar yaşanıyor olacak. ailedizimi

Bundan yola çıkarak, dünkü yazımın en son cümlesini de o kadar çok düşününce aklıma şöyle bir oyun geldi. Umarım katılan çok olur ve aklıma gelmeyen isimleri yorum olarak eklersiniz, hep birlikte katılırız oyuna.

Oyun en az 21 gün boyunca (aslında 40 gün en iyisi) her gün bir isme sevgi yollamak. Örneğin bugün tüm dünyadaki Hasan ve Ayşe isimli kişilere şifa ve sevgi yollayalım. Ne dersiniz?

Banu Conker

Bu arada uzunca bir süre tekstilin stresini nefesin rahatlığıyla götürdüm, ama zaman olarak çok verdim kendimden. Hiç dinlenmeden gün içinde tekstili layıkıyla yapmak, eve gidince nefes seansı yapmak yordu. Bu arada kızım da üniversite sınavına hazırlanıyor, biraz evde olup onunla zaman geçirmek iyi gelecek düşüncesiyle işimden istifa ettim.

Artık zamanımı kendim ayarlayıp daha yavaş bir yaşama geçme zamanım geldi.

Tabii parasız kalma korkusunu, parasızlığı, geleceğin nasıl olacağının korkusunu yarattı zihnim bir süre. Kendime dedim ki, sonu yok. Hiçbir şeyin sonu yok, bugün bu gereksinmem için paraya ihtiyacım var, yarın başka bir şey için paraya ihtiyacım olacak, o yüzden işe tutunmanın bir anlamı olmadığını farkettim. Korkum sadece işe tutunmama yarayacaktı, bu her gün enerjimi emecek ve beni ruhumdan, yaşam amacımdan uzaklaştırıp odağımı korkuya çevirecekti. Kendimi küçük mandalalar çizerek rahatlattım.

Kısa bir süre daha çalışıp işi bırakıyorum ve ondan sonra hemen İzmir’deki Transformal Nefes(R) seminerinde görev almak üzere gidiyorum. Aralık ayından itibaren artık nefeste yoğunlaşarak çalışmalarımı Anda Yaşam/Nişantaşı ve Merakettiklerin/Kadıköy merkezlerinde yoğunlaştırmaya niyet ettim. Bundan sonra amacım dokunabileceğim insanlara ulaşabilmek, onlar için daha fazla zamanımı ayırmak ve çocukluğumdan beri istediğim gibi dünyaya hizmet için çalışmak. Bakalım yeni dönemim bana neler getirecek?

Tabii disiplinli olmak her şeyin başı bana göre. O yüzden kızımı da sabahları görmek ve ona kahvaltı hazırlamak için yine erken kalkıyor olacağım. Onu okula yolculadıktan sonra bir kahve eşliğinde biraz yazı yazmak, danışanların mesajlarına biraz zaman ayırmak ve sonrasında da seanslarla günüme devam etmek gibi bir plan yaptım şimdilik. Kul plan yapar, Tanrı da o plana gülermiş. Bakalım Tanrı benim planlarıma nasıl gülüyor, yaşayıp göreceğim.

Yeni günlerimi heyecanla bekliyorum. Bundan daha iyi nasıl olur?

Geçen pazar günü mahallede yürürken tanıdığım bir tesisatçıya rastladım. İyi olacak hastanın ayağına doktor gelir dedim ve adama derdimi anlattım, akşama ‘ ne malzeme gerekir ‘ kontrolüne gelmesi konusunda anlaştık.

Akşam gelmesi gereken saatten 1.5 saat sonra aradığımda ‘işim bitmedi, gelemedim’ diye bir yanıt aldım. Ya sabır, peki yarın gelsin, o kadar beklemişim, bir gün daha beklerim elbet. Ertesi gün gelmesi gereken saatten 15 dakika önce aradım, ben evdeyim, bekliyorum dedim. Bu sefer işi şansa bırakmayacaktım. Bu sefer yanıtı ‘işim biraz uzadı, bir saat sonra gelsem olur mu?’ Ya sabır dedim içimden, peki dedim dışımdan.

Veeee gelmedi. Allah’ım bir adada tek başıma kalsam ve bir tek tesisatçı o olsa, yine de çağırmayacağım adamı. Tabii bu sefer aramadım artık, bir daha da aramaya niyetim yok. Gece yatmadan telefonuma baktığımda 22.58’te onun aramış olduğunu gördüm. Bu ne aymazlık, bu ne terbiyesizlik! Ben en yakın tanıdığımı, arkadaşımı, ailemden birini bile o saatte aramam, çünkü bana göre o saatte aramak için ölüm kalım meselesi olması gerekli. Acaba işim bitti, geliyorum mu diyecekti abartıp diye de düşünmedim değil.

Ertesi gün başka bir tesisatçı bulduk, zamanında geldi, tıkır tıkır yaptı ve gitti.

Uzun sözün kısası, kimse para kazanamıyorum demesin, yaptığı işe verdiği değere baksın, para aldığı kişilere gösterdiği saygıya baksın, sanırım bereketiyle bolca para kazanır. Ne kadar ekmek, o kadar köfte derler ya, ne kadar kendinizden verirseniz o kadar da alırsınız.

Banu Conker

Bunları farketmek, farkındalığımızı kabul etmek, yüzleşmek cesaret ister, çünkü bütün bunlar güvenli alanımızdan çıkmak demektir. Ne kadar zorluk çekiyor da olsak, bildiğimizi tekrar tekrar yaşamak bize güven verir ve değişiklikler bizi rutinden çıkardığı için zorlar. O yüzden değişim ve dönüşümü kucaklamak ve içselleştirmek insanı zorlar, ama bir de kucaklanırsa hayat gitgide kolaylaşır, akış hızlanır, hayat kendiliğinden olmaya başlar.
O yüzden öncelikle hayatta neleri zor diye gördüğümüzü farketmeliyiz. Para kazanmak zor diyoruz, peki o zaman neden bazıları daha kolay para kazanıyor, neden bazıları daha kolay zam alıyor da biz alamıyoruz? Neden bazıları daha kolay ilişki kurabiliyor da biz bir türlü ruh eşimizi bulamıyoruz? Her şey bir bakış açısı, hayatı nasıl yaşayacağımız bu bakış açısına bağlı ve seçim bizlere ait.
Bugünden itibaren seçimlerimizi kolaydan yana yaparsak hayat bize güzel olacaktır. Bundan daha iyi ne olabilir?

Banu Conker

Annem sürekli beni önemli günler için tüyolar vermek üzere arar, yıllarca kırmızı don giymem konusunda o kadar çok konuştu ki, artık giymezsem rahatsız oluyorum. Annemin mottosu ‘kırmızı don giy, donan’dır. Ben de yıllarca neden kırmızı diye düşündüm ve kırmızı kök çakranın rengi olduğu için dünyevi şeylerden keyif almamız için önemli olduğuna karar verdim. Geçenlerde bir yazıda yıllar önce Amerika’da bir iç çamaşırı satıcısının iflas boyutuna geldiğinde elinde kalan kırmızı iç çamaşırlarını satmak için satıcılarının kırmızının şans getirdiğini söylemelerini istediğiyle ilgili bir şeyler okudum. Yani annemin mottosu tümüyle evrilmiş bir inanç olmuş durumda, ama ben yine de bu alışkanlığa devam edeceğim.

Bir süredir yılbaşlarında nar da kırıyorum eşikte, çünkü nar benim için bereket sembolü. Geçenlerde arkadaşlara bunu söylerken bir arkadaşım ben narı kırarken ev dilemiştim, evim oldu dedi. Ben de bu yıl nar kırarken dilek diledim.

Annem yeni yıla girerken muslukları da açar, akış olsun diye. Ben de mutfağın musluğunu açtım bu sefer. Annem bir de bütün ışıkları açarmış, ama ben onu akıl etmedim artık, o da gelecek yıla.

Kısaca yılbaşında bunları yapacağım diye evin içinde bir koşturmayla geçti. Bakalım bu yıl neler olacak, neler öğreneceğim, nasıl eğitileceğim, neler başaracağım?

Heyecanla bekliyorum.

Banu Conker

Önemli olan yaşamak mı, nasıl yaşadığımız mı? Sadece nefes almak, yemek yemek ve uyumak, çalışmak mı yaşamak, yoksa hayatın keyfini çıkarmak, anda kalmak, hissettiklerimizin farkına varmak mı?

Hepimiz bedenlenmiş ruhlarız ve genel görüş, bedende olduğumuz sürece yaşadığımızı söyler. Bedenimiz öldüğünde biz de ölmüş sayılırız, ama ruhumuzun yaşamı sonsuzdur. Sadece bu seferlik ilerlemek için seçtiği dersleri almak için bu bedene girmiştir. Bu beden öldükten bir süre sonra başka bir bedenle tekrar dünyaya gelir. Peki, biz ne kadar ruhumuzun farkındayız?

İşte tüm bunları bilinçle yaşamak, hangi dersleri aldığımızı farketmek, önyargılardan kurtulmak için nefesimizi düzenlememiz yeterli. Nefes almak yetmiyor, nasıl nefes aldığımızı bilmek ve hayatımızı düzenlemek için nasıl nefes alacağımızı öğrenmek önemli.

Sinirli, öfkeli bir insan sadece negatiflik yaratır, halbuki bunu dönüştürmek nefesle mümkün. Ve kadim bilgilerin dediği gibi içimizde ne varsa dışımızda da o var. Eğer hep çevreyi suçluyorsanız, hep çevreniz size karşıysa birkaç nefes seansından sonra çevrenizin de dönüştüğünü ve daha pozitif ortamlarda bulunduğunuzu farkedeceksiniz.

Yapmanız gereken tek şey Transformal Nefes seanslarına katılmak. Diyaframınızı kullanarak nefesinizi düzenlediğinizde her şeyin nasıl tereyağdan kıl çeker gibi olduğunu görebilirsiniz.

Bazen bu seanslar insana zor gelir, çünkü bilinçaltı değişmek ve dönüşmek istemez, sadece olduğu gibi kaldığında hayatta kalabileceğini düşünür ve sürekli bizi engeller. Bizler de bunu ‘zamanım yok, çok işim var’ gibi bahanelerle bilincimizde hissederiz. Önemli olan hayatımızdan memnun değilsek, değişmeye niyet etmek ve bilinçaltıyla işbirliği yaparak nefese devam etmek… Gerisi öyle kolay ki…

Banu Conker