2018 yılına girmeden önce sizlere son birkez daha bu yıldan merhaba değip günlüğümü paylaşmak istedim.

Nasılsınız? Ne çabuk geçti bu yıl da değil mi? Sizi bilmem ama, benim için yine uçup gitti koca bir yıl daha. Şöyle bir düşünürsem de fena geçmedi çok şükür.

Ama ben tekli yılları daha çok severim, daha çok seyahatlerim olur tekli yıllarda.))))

2005 de Afrika, 2007 ve 2009 da Amerika, 2011 Norveç, 2013 Yunan Adaları  ve Batum,2015 Adriyatik, 2017 ispanya ya gitmişim. Halbuki çift yıllarda,  2012 Batı Akdeniz , 2014 de Bali ‘ye gitmişim. Onun için bu yıl, ya bir tur gezisi ya da bir ziyaret gezisi gerçekleştirme ihtimalim yüksek.

Malum bu yıl hiç yurt dışı gezim olmadı ama yurt içi gezilerimde fazlasıyla olmuş. Gezmek güzel gerçekten Allah sağlığımızı ve imkanlarımızı var ettiği sürece inşallah gezeriz.

Her zaman olduğu gibi işin başı sağlık, en büyük zenginlik sağlığımız oluyor, insan kaybettiğinde değerini anlıyor. Onun için, siz siz olun (özellikle genç okurlarım)ilk olarak sağlığınızı ön plana alın. Diğerleri bir şekilde nasıl olsa gerçekleşiyor.

Geçen hafta liseden arkadaşlarımla Cem’s Cafe Bistro ya gittik. Yeni yeri Saray Resturantın hemen ilk sırası olmuş, önceden orada Glenbevy vardı şimdi o kapandı, yerine Cem’s taşınmış. Mantı yedik, çok güzeldi. Bir ara yer değiştirdik,  aslında dalga görünmüyordu ama çok sallandı başımız döndü, bizde çay içmeye başka yerde devam ettik. Güzeldi sohbetimiz.

Pazar günü diğer grup arkadaşlarımla sinemaya gittik, Şampiyon filmine. Çok güzel bir filmdi, bol ağlamalı, kanser hastalığı ile çok fazla ilintiliydi izlemeye gideceklerin dikkatini çekerim. Gerçek hayat hikayesi olduğunu filmin sonunda anladık. İsminden de anlayacağınız gibi bol bol at yarışı izledik, birkez daha atları çok sevdim.

Bu yıl bana enerji versin diye yine Christmas ağacımı kurdum, altına hediyelerimi yerleştirdim. Akşamları ışığını yakıyorum ve eski günleri hayal ediyorum. Radar üssü açıkken gelen bir alışkanlık, her yıl kurardım ve bana gelen hediyeleri yeni yıl akşamı büyük bir keyifle yavaş yavaş,  açardım. Çok büyük sevinç ve heyecan duyardım bunu yaparken.

Şimdi hediyeler azaldı..O eski heyecanlar kalmadı maalesef.

Resim grubu arkadaşlarımla aramızda çekiliş yaptık ve sadece hediyeyi kime alacağımıza dair çekiliş yaptık ve Perşembe günüde önce hocamıza yeni yıl hediyemizi, ardından birbirimize hediyelerimizi verdik. Çok güzel ve neşeli bir gün oldu bizim için. Bana Nesrin arkadaşım çok güzel bir takı almış, kendisine çok teşekkür ediyorum tekrar. Ben de Müzeyyen arkadaşıma aldım.Hediye çekilişi sonrası Karainci’ye gidip yemek yedik.

Cuma günleri çini kursuna gitmeye devam ediyorum. Çok güzel ürünler çıktı ortaya . Bazen fırınlanmasından sonra bazı şeyler gelebiliyor başına, ama bu defa çoğu güzel çıktı. O kadar çok tabak yaptım ki, şimdi frene bastım artık. Kızım anne ne yapacaksın bu kadar tabağı dedi, üstelik hiçte ihtiyacım yokken. Ama boyamaktan müthiş keyif alıyorum.

Cuma akşamı yine konservatuvar çalışmamız vardı. 9 Şubatta konserimiz var. Maalesef yine Halk eğitimi Merkezinde olacak. Aldığım duyuma göre Kültür merkezine alınan, Almanya’dan gelen, ses sistemini kullanabilecek kimse olmadığı için, ses ayarı iyi olmuyormuş, bu sebepten yine halk Eğitimi Merkezinde olacakmış konserimiz, duyurayım şimdiden sizlere.

Ve bugün cumartesi, arkadaşımız Seval’in doğum günü vardı, hem yeni yılımızı hem de doğum gününü kutladık.Pastamızı kestik, sohbetler el işleri çok çok güzel bir gündü. Ne mutlu bana ki, birbirinden iyi arkadaşlarım var. Sağlıktan sonra en büyük zenginlikte, sevenlerinizin ve sevdiklerinizin etrafınızda olması.

Sevgili okurlarım; mutlu musmutlu sevgi dolu, sağlıklı, bol bereketli, bol kazançlı, , başarılı bir yıl geçiririz inşallah.

2019 yılınız şimdiden kutlu olsun. Sizleri seviyorum…

Sevgili okuyucularım, en son günlüğümü 26 Aralıkta yazmışım. Bu arada neler yaptım???

Resim kursuna gittim, arkadaşlarımla birlikte hem güzel vakit geçirdik hem de güzel resimler ortaya çıkardık. Bu arada sipariş olarak yaptığım resim bitti, kuruyunca Bursa’ya yollayacağım.,Gelelim diğer günlere …

Perşembe günü dükkanımızın kapanışıyla ilgili gerekli kurumlarla görüşmeler yaptım, dükkanda eşime yardım ettim. Ve Çarşamba günü başlayan kar, Perşembe günü iyice arttı. Perşembe akşamı eve geldiğimizde kayınpederimin öksürüğünde artış olduğunu fark ettik. Ihlamur yaptım, sıvı şeyler içirmeye çalıştık, içemedi. Eşim akşamüzeri nöbetçi aile hekimimize gidip ilaç aldı. Ama doktor sabah alsın ilacı demiş balgam söktürücü için. Velhasıl kendi rutin ilaçları dışında bir şey veremedik. Gece saat 2.00de baktık çok öksürüyor, sanki boğmaca gibi, birde ötüyordu resmen. Dışarısı kar buz, ne yapalım bu saatte derken ambulansı aradım hemen geldiler ve hep birlikte gecenin 2.30 da hastaneye acile gittik. Doktor baktı, önce serum verdiler, ardından ilaç . Acildeki doktor yarını bekleyelim göğüsçüde görsün dedi. Saat oldu 3.00. Eşime dedim ben gitsem iyi olacak, çünkü yarın son gün olduğu için dükkanımızla ilgili yapacağım şeyler vardı.

Neyse ki hastanenin nöbetçi taksisi vardı ve  şoförü uyandırıp eve gelmek için yola çıktık.Ama bir tipi var anlatamam. Yolarda bazı arabalar kaymıştı. Karayollarından hiçbir ekip yoktu. Yani Allah’a emanet gittik. Eve geldiğimde 3.30 olmuştu. Bende hiç uyku yoktu, zaten eve ayakkabı ile girildiği için evi temizlemem gerekti. Sonra hastanede giydiğim kıyafetler yıkandı derken saat oldu 4.30 yine uykum yok. Sabah 6 .00 gibi uymuşum. Saat 8.00 de de uyandım. Sonra eşim aradı, doktor ister yatıralım, ister götürün demiş, eşimde alıp geldi. Zatürre teşhisi konmuş nasıl olduysa!!!

Allah’a şükür şimdi çok iyi. Eskisinden de iyi maşallah, eski toprak diye boşuna demiyorlar. Mayaları sağlam oluyor))

Ama ambulans çağırırken hep kar altında kalan yerleri düşündüm. Yollar kapalı, doktor yok, ne kadar zor bir durum. Allah kimseyi çaresiz bırakmasın. Biz burada karın keyfini yaşıyoruz belki ama, böyle hastalıklar olunca da elin ayağına dolaşıveriyor. Ben hastanedeyken bir ambulansla doğum yapmaya bir kadın geldi, nasıl bağırıyordu ölüyorum diye.Önce başka bir şey sandım, meğer doğum sancısı çekiyormuş. Annelik böyle bir şey işte.

İster istemez beni eskiye götürdü, bu kar yağışı ve doğum olayı. Size de anlatayım isterseniz.

Yıl 1982. Hamileyim kontrollere Samsuna gidiyorum.Doktor 5 ocakta gelin, sanıyorum o gün doğum olur dedi. Ben Türk filmlerinde Türkan Şoray’dan gördüğüm gibi valizimi hazırladım. Lizözümü, başıma kırmızı kurdele mi, kırmızı ojemi, tüylü terliklerimi ve bebek için gerekli eşyaları alıp, komşularıma hoşçakal değip geldim Samsuna’a. Doktor baktı, yok dedi, henüz var 1 hafta daha bekleyelim.Biz elimiz boş döndük Sinop’a. 9 Ocak günü kayınvalidemler geldi doğumda yanımda olmak için. O gece onlara gardropun üstünden yorgan çıkarmak için uzandığımda belime sancı girdi. Ve sancıların Nermin Ebenin söylediğine göre, doğum sancıları olduğunu anladık. Fakat nasıl bir hava biliyor musunuz, bırakın özel doktoruma Samsun’a gitmeyi, eşim taksi bulamıyor,eski devlet hastanesinin yokuşunu çıkacak. Neyse bir taksi bulmuş, yokuşu çıkarken benim dışımda herkes indi ve arabayı ittiler.

Birde sıkı yönetim var. Belirli saatten sonra dışarı çıkamıyorsunuz. O gece eşim ve çok samimi arkadaşım kaldı hastanede.

Beni doğuma aldılar saat 19.00 gibi sanıyorum. Alt katta, çarşafın üzerinde  kurumuş kan lekelerinin bulunduğu  bir divana yatırdılar, ben inliyorum. Bu arada gelip geçen hemşireler  bu çocuk doğmaz değip gidiyorlar yanımdan. Ben acıyla kıvranıyorum. Hiç unutmam hemşirenin birine ne olur elinizi tutabilirmiyim diye sormuştum da, bana işaret parmağını uzatmıştı. Bende sadece tırnağının üzerinden hafifçe tutmuştum. Onlar doğmaz dedikçe ben kendi kendime telkinde bulunuyordum. Korkma Nilgün, şimdiye kadar hiçbir çocuk annesinin içinde kalmadı sende doğuracaksın diyordum. Gelen geçen bu çocuk doğmaz dedikçe, eşim doktoru çağırmakta ısrar etti. Hem sıkı yönetim, hem de diz boyu kar. Ambulans kayabilir kaza yapar sorumluluk alıyorsanız doktoru almaya gidelim demişler eşime. Eşimde tamam demiş, kağıt imzalatmışlar ona ve rahmet olsun, o zamanın tek doktoru Doğan Bey’i alıp getirdiler. Doktor geldi, şöyle bir baktı ve bu çocuk doğar değip gitti…. Evet GİTTİ…

İlerleyen saatlerde beni yataktan alıp doğum sandalyesine yatırdılar. Arar ara Hanife ebe gelip baktı. Ben bağırıp duruyorum tek başıma. Sonra yerleri temizleyen Remziye Teyze diye biri vardı, bağırmama acıdı, ebeye haber verdi, kadın uykulu uykulu geldi, bağırma diye bağırdı bana. Sonra Remziye Teyze, dur ben üstüne çıkıp abanayım dedi. Ve iki kolunun dirseklerini bükerek üstüme tam göğüs altıma bastırdı. Boyuda çok kısaydı o öyle bastırınca yerden ayakları yukarıya çıktı  ve benimde gayretimle kızım 10 Ocak saat 1.56 da dünyaya geldi. Ondan sonra yapılan müdahaleyi anlatamayacağım, çünkü yine çok iptidai, şekilde işlem yapıldı. Ben Türkan Şoray’ın filmlerindeki gibi beklerken doğumu, sanırım şimdilerde bile (maalesef) en ücra köşede doğum yapanlar gibi doğurdum kızımı. Eşim ve arkadaşım içeri gelip gördüler ve artık gidin dedi hemşire onlara. Ve onlarda kıyı bucak sakla saklana eve gitmişler sıkı yönetimden dolayı.

Sonra kızımı kundakladılar, beni yine kilere benzeyen bir yere yatırdılar ayaklarımı üst üste koydu Hanife ebe ve ayaklarımın üstüne kum torbası gibi ağırlık koydu. Sakın kımıldama yoksa kan kaybeder ölürsün dedi. Kızım benden belki 5metre ötede yatıyor, sadece kundağa sarılı, ben onun karşısında. Kızım bir ara nasıl ağlamaya başladı, ben sus yavrum ne olur sus bak baban gelecek bizi alacak sus ne olur diyorum. Çocuk ağlıyor. Bu defa ben bağırmaya başladım, kimse yok muuu, Hanife Ebeeee… diye bağırıyorum. Neyse ki uykulu bir şekilde kapıdan baktı. Ne var dedi. Çocuğum ağlıyor dedim. Ağlayacak tabii, ne var bunda dedi, gitti. Saatler geçmek bilmiyordu. Çocuğum ağladıkça ona yalvarıyordum, ne olur kızım ağlama bak baban gelecek bizi alacak evimize gideceğiz, sana çok güzel yatak hazırladım, sıcacık orada yatacaksın diyordum. Saat 6.00 oldu, 7.00 oldu kimse yok. Benim moralim aşırı bozuldu. O psikolojiyle galiba eşim beni terk etti, arık istemiyor, o zaman ben kızımı alıp babamın evine giderim diye çözümler üretmeye başladım. Ancak saat 8.30 da eşim gelebildi. Meğer yasağın kalktığı saatten beri araba arıyormuş beni ve kızımı hastaneden alabilmek için. Gitmediği yer kalmamış.Kulakları çınlasın benim müdürüm Eren Bey’e de gitmiş radarın arabasıyla alalım diye ama o da tekerleklerin zincirinin kopuk olduğunu söylemiş, neyse sonra eşim bir taksi bulup bizi almaya geldi ve evimize geldik..

Şu yazdıklarım şimdi nasıl şaşırtıcı geliyor. Benim başımdan geçmese, haydi canım derdim yani…Onun için kar yağınca ve birde doğum sancısı çeken hastanede o kadını görünce benimde anılarım canlandı işte…

Herşey kısmet işte..Düşünün özelde doğuracağım derken Allah bana bunları yaşattı.Onun için özellikle karların kapattığı köylerde doğum sancısı çeken veya doğurmaya çalışan kadınlara hep içim gitmiştir. Allah kimseyi darda bırakmasın. O zamandan bu zamana çok şey değişmiş olsa da, yinede buna benzer olaylar yaşayanlar eminim çoktur.

Evet dün akşam yeni yıldı. Bir gece önce uykusuz kalınca , ilk saatler uyudum, sonra uykum açıldı tv izledim. Saat 24.00 de de sağlık, huzur ve daha birçok şey istedim Allah’ımdan. Eminim dualarımı kabul edecektir. Şimdiden teşekkür ediyorum.

Sizlerinde gönlünüzdeki güzel duaları Allah kabul eder inşallah.

Hepinize iyi akşamlar diliyorum.

Tekrar hepinizin yeni yılı kutlu olsun.Sinop’tan sevgiler.

Ee söyleyin bakalım nasıl geçiyor günleriniz? Ben yine bir koşturmaca içindeyim. Allah’ım iyi koşturmalar versin böyle hepimize.

Geçen gün arkadaşımı ziyarete gittim. Çok güzel bir çalışma alanı yaratmış kendine. Oturup çay kahve içtik beraber, güzel bir gün oldu ikimiz içinde.

Daha sonra Salı günü havuza gittik arkadaşlarımla. Çok soğuktu. Girişte de soğuk su şoku yaşayınca bayağı üşüdük. Ama şikayet ederek yazmıyorum bunu, iyiydi su benim için. Diğer günlere göre soğuktu sadece.

Öğleden sonrada resim kursuna gittim. Bir türlü resim bulup başlayamadım boyamaya. Boş durmayayım diye küçük tuvallere kuş boyamaya başladım. 2.kuşum bitmek üzere. O günde öğretmenler günüydü, hocamızın  öğretmenler gününü kutladık, beraberce fotoğraf çektirdik.

Dün akşamda SİFAD’da toplantıdaydım. Derya arkadaşımın fotoğraf sunusu oldu, ardından da Sertaç Çelik arkadaşımız Light Room diye bir programı anlattı bizlere. Güzel ve faydalı bir toplantı oldu.

Bu arada akşamları ara ara taş boyama yapıyorum, fena değil güzel oluyor.

Bugünde liseden arkadaşlarımla beraberdik. Ayda bir toplandığımız için özlüyoruz birbirimizi, konuşacaklarımız bitmiyor.

Bu arada arkadaşım, gelinini de davet etmiş oturmamıza, Özlem’de geldi. Güzel vakit geçirdik hepbirlikte.

Ve gördüğünüz gibi kasım ayının 26 sı oldu. Yeni yıla çok az zaman kaldı. Bir yılı daha geride bırakacağız yakında. Düşünün şöyle 11 ay ne kadar çabuk geçti değil mi? Bazen bir 5 dakika bile, çok uzun süre gibi gelirken, geçirdiğimiz 11 ayı düşünüce, sanki göz açıp kapayıncaya kadar geçti gibi geliyor.

Bu arada 26 Aralık-18 Ocak tarihleri arasında,  Sinop Tarihi Cezaevinde,’’Özgürlük İçin Harika Bir Gün’’ 5 Hücre, 19 Özgür Ruh, isimli Şeliart Project ‘in düzenlediği bir sergi olacak. Net D Sanat’ta, Neslihan Özgenç çok güzel ifade etmiş duygularını. Altta ki linkden okuyabilirsiniz.

http://www.netdsanat.com/sinop-cezaevinde-resim-sergisi/

Hepinize iyi akşamlar diliyorum. Kendinize iyi bakın.

Yine epeydir yazamadım size. Şu anda da zor şartlarda yazıyorum. Neden mi?

ADSL ve telefonumu nakil yaptırmam gerekti, telekoma başvurup dilekçe verdim dün. Eve geldim  telefonum da,  internetim de işlemiyor.Telefon açtım genel merkeze, durumu bildirdim. Bana telefon ve internetiniz 7 ile 15 gün içinde bağlanacağını, o zamana kadar beklemede olacağını söyledi, çalışan. Şikayetçiyim dedim. Şikayetimi aldı, sonrada mesaj atmışlar, şikayetiniz incelenmiş olup, herhangi bir hata tespit edilmemiştir diye. Oldu canım.!!!!

Ya önceden, nakil işlemini gerçekleştirecekleri anda diğer yeri kesip, istenilen adrese bağlarlardı, birkaç saat sonrada hepsi açılırdı. Şimdi günler alıyor. Üstelik en geç 3 gün içinde bağlanırdı. Bakalım ben ne kadar bekleyeceğim. Allah’tan şu anda komşumdan aldım, hiç olmazsa günlüğümü yazayım dedim.

Sizler nasılsınız, nasıl gidiyor hayat?

Ben iyiyim çok şükür. Kursa devam. Yeni bir resim türü deniyorum, rölyef macunu kullanarak. Bakalım nasıl olacak.

Geçtiğimiz çarşamba günü Halk Eğitim Merkezinde , rehber öğretmen Zihni Bey tarafından Madde Bağımlılığı hakkında konferans verdi. Kursiyerler katıldı.

Perşembe günü de Yarı Olimpik Yüzme havuzuna gittik. Giriş kartları gelmiş. Giderken nüfus cüzdanı fotokopisi, sağlık raporu götürüyorsunuz.Ve orada verilen bir belgeyi dolduruyorsunuz. 1 defalık girecekseniz 12tl ödüyorsunuz. Eğer aylık kart alacaksanız 1 saati 10tl geliyor. En az 5 saatlik almak durumundasınız ve aldığınız saatleri de 1 ay sürede kullanmanız gerekiyor, yoksa yanıyor.5tl de kart için ödüyorsunuz. İçeri girdiğinizde soyunma kabinleri var ve kilitlenen size ait dolaplar. Havuza giderken ayaklarınızı dezenfekte suya basarak geçiyorsunuz. Aslında birde fıskiye gibi sizi yıkayan sudanda geçmemiz gerekiyordu ama galiba bozulmuş çalışmıyordu.

Herşey çok güzel görünüyordu. Bonelerimizi giydik ve girdik havuza. Bizden başka 4 kişi daha vardı.  1saat yüzdük. Oradaki görevli süre bitti dedi ve çıkıp doğruca duşa girdik, suları çok güzel akıyor, fıskiye gibi geliyordu su. Sonra yine kabinlerde giyindik. Yalnız saç kurutmak için, birtek engelli tuvaleti ve duşunda bulunan yerde piriz ve ayna vardı. Onun zorluğunu yaşadık.

Yüzmek, hele ki kışın yüzmek süper bir şey. Hem de spor oluyor. Birtek çekincem hijyen. Pazartesileri temizlik günü. O gün kapalı. Sanırım o gün havuzun suyu tahlile gidiyor. Haftada bir gün tahlil yapılması yeterli olmaz gibi geliyor. Birde muhakkak havuza girmeden duş alınmalı düşüncesindeyim. Bunun dışında her şey çok iyi. Bizde o gün 45 dakika devamlı yüzdük, spor oldu.

Bayanlar için yüzme saatleri:

Salı- Çarşamba-Perşembe-Cumartesi- Pazar:11.30-12.45

Akşamda:Çarşamba-Pazar:20.00-21.15

Bunun dışında beyler için saatler ayrı, birde aile saatleri var.

Dün akşamda konservatuvarımız vardı. Şefimiz birbirinden güzel şarkılar almış repertuvarımıza , gecemiz renkli ve coşkulu geçti.  Tabii tenefüste de yine her zaman ki gibi fotoğraf çektik. Ben çok yorgundum, hemen eve döndüm.

ezi

Bugün çok cici bir bayanla tanıştım. Ve bana Allah’ın lütfu gibi geldi. Şimdilik detaylı yazmayacağım, belki ileride bahsederim. Şimdilik bende gizli kalsın.:)))

Evet sevgili okuyucularım, artık internetim bağlanana kadar size yazamayacağımı sanıyorum. Tekrar görüşünceye kadar kendinize iyi bakın.

İyi geceler.

Bu, günlük güneşlik havalarında bir sonu olmalıydı tabii. Ve nihayetinde bugün yağmurlu bir güne uyandık. Ve yine bugün 9 katlı bir cruise gemisi iskelemize yanaştı. Sabah 7.00 ile 13.00 arası limandaydı. Ama maalesef hava öyle yağışlıydı ki turistler dışarı çıkamadılar.

Bizde bu sabah arkadaşıma kahvaltıya davetliydik. Yine resim kursu arkadaşlarımla bir arada olmak çok güzeldi. Bir de bize sürpriz yapıp Havva arkadaşımla (6 eylül)ve benim (11 eylül) tarihine rastlayan doğum günümüz içinde pasta yapmışlar, hep birlikte kutladık. Ve ben böylece bu sene bir evimde, 1 gemide ve birde bugün olmak üzere 3 kez doğum günü mumu söndürdüm ve kutladım.)))Hep böyle güzel günlerimiz olsun inşallah, iyi ki varsınız. Çok teşekkür ederim bugün için.

Dünde liseden arkadaşlarımla birlikteydim. Bazı arkadaşlarım şehir dışında oldukları için katılım azdı. Barınak Cafe’de oturduk, sohbet ettik. Çok eski arkadaşım, dostum, Bali seyahatini beraberce yaptığımız arkadaşımda, ailece Antalya’dan Sinop’a geldiler. Dün gecede onlarla beraber hasret giderdik.

Baştan sona doğru haberleri veriyorum ama çok da mühim değil tabii.))

Dün Halk Eğitimi Merkezi açıldı ve toplantı yaptılar. Yine resim kursuna gideceğiz. Bu defa bir bey gelmiş resim hocası olarak. Çok talep olduğu için 3 grup olarak kurslar başlayacak. 2, bir buçuk gün , hiç bilmeyenler içinde 1 tam gün kurs olacak.

Bu arada Kültür Müdürlüğünde, Aynur Sönmez Hanım özel kurs vereceğini söyledi..Aynur Hanım bu sene Yaşlılar Evinde, resim sergisi açmıştı.Kışında kurs açmayı düşünüyor. Arzu eden olursa Kültür Müdürlüğünden öğrene bilirler.

İşte böyle sevgili günlük. Ben de haberler bu kadar. Hepinize iyi akşamlar.

Bugün hem belgelerimizi alalım , hem de birlikte bir kahvaltı yapalım diye Zinos Otele gittik. Havuz yapıldığından beri ilk gidişimdi. Çok güzel olmuş. Otel sahibesi ve aynı zamanda kurs arkadaşım Sezer Hanım’da, çok güzel bir kahvaltı sundular bize.. Ve oteli de gezdik, üst kattan da manzara harika. Her taraf canlı çiçek ve yağlıboya tablolarla süslüydü.. Harika şeyler yapıyor Sezer Hanım.
Kendisine ne kadar şanslısın ki bu güzel tablolarını sergiliyebileceğin koca bir yerin var dedim.Benim evde duvar kalmadı tabloları asacak. Bu defa kızım geldiğinde de, çoğunu bana kaldırttı. Gerçekten de bir ferahlama oldu evde.Birkaçı duvarımda kaldı. Kıyamıyorum onlardan ayrılmaya..Allah kısmet ederse 2015 temmuzunda kişisel sergimi açacağım…Sonra da artık bilmiyorum ne yaparım…
Bugün kahvaltı sonrası Murat ve Mine Özgen hocalarımızdan belgelerimizi aldık. Bol bol fotoğraf çektirdik..

Havuzda öyle güzeldi ki, bir ara atlamak  geldi içimizden.)))Ama daha deniz sezonunu açmayı düşünmüyoruz, çünkü 3 haziranda konserimiz var, sesimize dikkat etmemiz gerek.))
Kahvaltı sonrası kursiyer arkadaşımızdan birinin evine gittik, bahçesini görelim istedik,hayran kaldık evine de bahçesine de..O kadar çok çiçek ve meyve ağaçları vardı ki.. Sessizlik, kuş cıvıltısı harikaydı. Güle güle otursunlar, sağlıklı ve mutlu ..

Sevgili günlük , havamız güzel, kahvaltımız güzel, arkadaşlarla ve hocalarımızla birlikte olmak en güzeldi…
Hepinize güzel günler diliyor, 3 haziranda ki T.S.M. konserimize ve 12 Haziranda açılacak , Halk Eğitimi Merkezindeki sergimize bekliyoruz.
Sevgiler Sinop’tan..