Kış gelmiyor, bahar havalarını yaşıyoruz derken kar bu kez daha çok bastırdı, soğuklardan evden de dışarı çıkamadık.

Kar yağmadan 1 gün önce Karakum’a  gittik, hava günlük güneşlikti, sonra ki günler bir kar bastırdı ve birden çok soğudu hava.

Nihayetinde kışı gördük bu defa…Demek ki soğuklar böyle oluyormuş. Karların eridiği birgün dışarıya çıkmıştık eşimle, hava buz gibiymiş Sakarya caddesinde. Oradan cezaevinin altından doğru,Tersahaneye inince hemen ısı farkını fark ettik.

Kandil günü mezarlığa gittik eşimle, anne ve babalarımızı , şehitlerimizi ziyaret edip dua ettik.Hepsinin mekanları cennet olsun.

Gecen Cuma günü de çok soğuktu. Ara ara kar atıştırıyordu, bu defa arabayla çıkalım dedik. İnanır mısınız bir saatte hem tipiye tutulduk 2 kere, hem de günlük güneşlik havayla karşılaştık. 1 saatte bu kadar değişim olur mu demeyin, oldu vallahi..

Başka ne mi yapıyorum, normal rutin işlerin dışında, yağlıboya resim yapmaya, bebek yeleği örmeye devam ediyorum. Ve tabiî ki olmazsa olmazım kitap okuyorum.

9 Şubatta yine liseden arkadaşlarımla Barış Manço Çocuk Parkında buluştuk, 1,5 saat kadar sohbet ettik, çok iyi geldi hepimize.

Görüyorsunuz şubat ayıda bitmek üzere. 12 martta, koronoyla tanışmamızın 1. yılı dolacak. Zaman işte, uçup gidiyor..Ve tabii çok zor şartlarda gidiyor.

Allah hepimizin yardımcısı olsun. Özellikle de iş yapamayan, işsiz kalanların.

Şimdilik iyi geceler…

Denizde de o kadar çok balıkçı tekneleri vardı ki, hepside ağ atmış vaziyetteydi. Sanırım istavrit tuttular. Çünkü hamsi yasağı hala devam ediyor.

pazartesi gününden yürüyüşüm.

Pazartesi gününden yürüyüşüm.

Dünkü yürüyüşüm.

dünkü yürüyüşümden.

Ama bu sabah ilk kez yürümek gelmedi içimden, yerler çok çamurdu, korktum kayarım diye.

Bu sabah Sinop.

Çocukluğumda çok severdim karı, şimdi sadece barajlar dolsun diye istiyorum . Çünkü soğukta kalanları düşündükçe içim açıyor. Zaten şu sıralar her haberleri izlediğimde kalbim paramparça oluyor. İnsanların hali acınacak durumda. İşsizlik had safhada, emeklilerin durumu harap, esnaf desen kan ağlıyor. Herkes faturalarını ödemekte zorluk çekiyor. Ee şimdi, kar yağıp hava daha da soğuyunca  ısınma problemi de çıkacak ve faturalar ister istemez yükselecek. Ve birde yolların ulaşıma kapanması da beni çok etkiliyor, hemen hastalar , hamileler geliyor aklıma.Ve birde trafik kazaları.İşte bu sebeplerden dolayı  karı sevsem de, yağsın istemiyorum. Bunun yanında her taraf bembeyaz olduğunda tüm çirkin görüntülerinde üstünü örtüyor. Daha güzel görünüyor etraf. Ama zor tarafı, iyi tarafından daha fazla …

Önceden ne çok kar yağardı. Ne çok kar anınız vardır değil mi? Benimde var, hem de çook, birini anlatayım mı?

Yıllar yıllar önce Sinop’taki Amerikan Üssünde çalışıyordum. Yemek saatim saat 14.00-15.00 arasındaydı. Her yemeğe çıktığımda masamın üstüne bu yemek saati çizelgemi koyup çıkardım. Sinop ve Amerikan Üssü, (Radar derdik biz)arası sefer yapan otobüsler her saat başı Radardan , çalıştığım yerin arkasında ki duraktan hareket eder,buçuklarda da eskiden Turist Otelinin olduğu yerden (parktan) hareket ederdi.Saat 10 geçeleri parktaki otelin önünde iner,buçuğu 5 geçe de tekrar gelir binerdim.Aslında evde kalış sürem 10 dakika kadardı. Ama buna rağmen eve gelip çocuklarımı görmek veya annemle sohbet etmeyi her zaman tercih etmişimdir.

O zaman 1980 li yıllar….Ben Radarda ki mağazada (Post Exchange)de,müşteri servisinde çalışıyorum.O gün çok kar yağdı ama otobüsler gecikmeli olarak işliyor.Ben yine saat 14.05 de otobüse bindim evime yemeğe gideceğim.Normalde  main gate (ana kapı)e2 dakikada  giden otobüs, tipi sebebiyle 20 dakikada gitmişti.Düşündüm benim eve gidip gelmem 1 saati geçecek ve müşteri geldiğinde beni bulamayacak ve işler aksayacak, müdür fırça atacak.Sen en iyisi kapıda in ve geri dön Nilgün dedim.Ve indim. Eskiden radarda çalışanlar bilir, ana kapıdan indiğinizde tam arkanızı dönüp, dümdüz giderseniz ilk MP Station(polis karakolu),sonra itfaiye gelir, daha önceki araya sola dönerseniz de bu defa komutanlık binası, sağlık merkezi, kilise ve yatakhaneler gelir. Ben dümdüz gitmeye çalıştım ama tipiden göz gözü görmüyordu, belki 10 metre sonra, artık ayakta yürüyemiyordum ve mecburen 4 ayak üstünde yürümeye başladım. Artık yolu görerek değil, öylesine gidiyordum.Şansıma uzakta bir ışık gördüm ve ona doğru gitmeye başladım.Ama artık uyuşmuş vaziyetteydim. İçimden hadi Nilgün başaracaksın,hadi Nilgünbaşaracaksın demeye başladım.Ve o ışığa gittiğimde Polis Karakolunun önünde olduğumu anladım, ama ayağa kalkıp kapıyı açacak halim olmadığı için, son kuvvetimi kullanıp yattığım yerden  kapıyı yumrukladım. Polis arkadaşın bir açtı ve sonra 2 kişi kollarımın altından tutup beni içeri taşıdılar. Artık elerlim ayaklarım uyuşmuş durumdaydı. Bana kahve ikram ettiler. 15 dakika kadar dinlendim ve sonra gitmem lazım değip kalktım, yollamak istemediler hava çok kötü diye, ama kendileri de araba kullanamıyorlardı kardan. Ben olmaz saat 15.00 de görevimin başında olmalıyım diye tekrar yol çıktım. Ve  yol boyunca devam eden binaların dibinden geçe geçe, yatakhanelerin önüne geldim. Üstüm başım sırılsıklamdı. Şansıma sevdiğim bir Amerikalı kız arkadaşım gördü, acıdı halime gel sana kıyafet vereyim, üstünü değiştir dedi. Onun odasında değiştim ve yine koşarak işime gittim. Saat 15.00 de yazımı kaldırıp yorgun bir halde işime başlamıştım. Ben de böyle bir sorumluluk vardı,belki de aptallık da diyebilirsiniz,çünkü  bir saat geciksem ne olurdu ki…Hayatımdan daha mı değerliydi…Şimdi olsa yapar mıyım???Asla…

Havayı karlı görünce bu aklıma geldi paylaşmak istedim. Aslında daha o kadar çok anım var ki..Belki yine bir gün, başka anımı paylaşırım sizinle.

Sağlıcakla ve güvende kalın…Kendinize iyi bakın.Sevgiler Sinop’tan.

Karın yağdığından haberim yoktu arkadaşım aramasa. Hemen giyinip attık kendimizi dışarıya. Nasıl güzel yağıyor anlatamam. Bu arada belediyenin arabaları da yollara tuz döküyordu. Bir ara tipi şeklinde yağdı, hatta eşime kalsa eve geri dönecektik, ama ben yola devam dedim. Bakarsın yarına hepsi erir, hiç olmazsa bir kara basalım, biraz kartopu oynayalım istedim.

Valilik önüne geldiğimizde arabalar kaymaya başlamıştı, birçok kişi arabaları itiyor, bazıları da arabaların ön kaportasına oturmuş ağırlık yapıyorlardı. Daha kar 3cm olmadan trafik sorunu başlamıştı.

Aşıklara indiğimizde baktım yollar ana baba günü. Tüm gençler ve bizim gibi kendini genç hissedenler dışarıdaydı. Biraz Karakum Yoluna doğru yürüdük, kar tipi şeklinde arkamızdan yağıyordu, dönüşümüz zor olur, fazla gitmeyelim dedim ve döndük. Gerçekten de dönüş zor oldu. Hemen bir cafeye girip biraz soluklandık, ıhlamurlarımızı içtik. Karın yağışını izledik.

Dönüşte gençler çocuk parkında kasaları yakmış, ısınıyorlardı. Bu arada gençlerden biri, arkadaşının sırtına vurup, ‘’Kardan adam oldu da, senden adam olmadı’’ dedi. )))Çok tuttum bu sözü.)))

Ve sonrada evimize döndük. Dönüşte Kar hızını kesmişti.Artık yarına ne olur bilemem…Göreceğiz artık.

Geçen yazımda size eğer kar yağarsa bir anımı yazacağım demiştim. Şimdi size onu anlatayım.

Oğlum o yıllar orta okula gidiyordu. Yine kar yağmıştı, bu arkadaşlarıyla dışarıda karda oynadı bütün gün. Eve geldiğinde otururken ay off diyor, oğlum ne oldu dedim. Evin oradaki yokuştan o kadar çok kaymışlar ki poposu acıyordu.)))Nasıl kaydınız dedim. Naylon poşete oturup kaydık dedi. Bu fikir çok hoşuma gitti. Akşam eşim geldiğinde hadi karda yürüyelim dedim ve ben, eşim oğlum yürüyüşe çıktık. Bu arada ben cebime 2 naylon poşet koydum. Eşim ne onlar dedi, kayacağım dedim. Hayır bırak onları dedi. Birini bıraktım, biri cebimde kaldı. Onlardan önce ben aşağıya indim.(Evimiz yokuş başındadır)Baktım mahallenin çocukları merdiven koymuşlar caddeye kayıyorlar. Ben de hemen naylon torbayı çıkarıp üstüne oturdum, çocuklardan birine de beni iter misin dedim.Ve çocuk beni itti, ama ne itti..Ben 30 km hızla aşağıya doğru gidiyorum. Bir çığlık, bir neşe…Birde ne göreyim aşağıdan bir araba geliyor, ben hızla onun üstüne gidiyorum.Şöförün eli kornada devamlı basıyor, ben üstüne doğru gidiyorum. Etrafta ki herkes nefeslerini tutmuş bize bakıyor, merakla sonucu bekliyorlar.Arabada duramıyor bende .. Bu arada nasıl dururum diye düşünüyorum. Sonra aklıma, kendimi yan tarafa doğru yuvarlamak geldi  ve o son saniyelerde ben kenara doğru savurdum kendimi. Adamda sanıyorum küfürleri savurarak arabayı sürdü. Tabi o beni çocuk sandı. Bilse kaç yaşında olduğumu?))Tabii bütün bu olan biteni eşim ve oğlum arkamdan büyük bir korkuyla izlediler. Yediğim fırçanın haddi hesabı yok.Yani ne yapmam lazım mış.???Koca sözü dinlemeliymişim….

Ama müthiş bir adrenalin patlaması yaşadım. Harika bir duyguydu…)))

Aslında bir anım daha var. Eğer yarın yine kar yağmaya devam ederse onu da anlatırım.

Bugün ise kar yağışından 5 saat önce, Sinop’ta hava buz gibi, ama güneşliydi. Demek kar topluyormuş. Bu arada aç kalan martıları da besledik.

Şimdilik iyi geceler diliyorum. Gönlünüzce geçen güzel geceleriniz olsun.Sinop’tan kar soğuğunda,sıcacık sevgilerimi yolluyorum sizlere.

Kalbiiim seniin bu geceee………

Sabah bir uyandık heryer bembeyaz. Epeydir görmemiştim böylesini. Sonra ilerleyen saatlerde daha da arttı.Bugün nöbete gitmiştim, 3 kez kayma tehlikesi geçirdim,ama düşmedim.)))

Her yer bembeyaz oldu. Karda şemsiyeye gerek yok diye düşündüm ama,yolda resim çekerken ve yürürken zorlandım.

Bu arada meydana yakın yerde kardan adam yapmışlar,herkes durup yanında resim çektiriyordu, ben de çektirdim. Adamın biri, (sanırım bu kardan adamı yapan) ücretli diye sesleniyordu dükkanından.Gençlerde ücretli diye vaz geçtiler çektirmekten.))

KAR…Madalyonun pembe tarafından bakarsak, hertarafı kaplayan bembeyaz pamukçuk. Etrafta hiçbir pislik görünmüyor.Ne bir çöp var,ne toz ,ne toprak. Kar yağdığında, eskiden olduğu gibi, hemen odun sobası geliyor aklıma. Odunların çıkardığı çıtır çıtır sesler,üzerinde ki çaydanlıkta kaynayan ıhlamurun ve karanfilin kokusu. Hele birde kestane varsa birkaç tanede koyuver sobanın üstüne….Ohhh…

Uzanacaksın divana, alacaksın üstüne bir battaniye, elinde Zülfü Livaneli’nin Serenad’ı (Şu anda okuduğum kitap) karın yağışını böyle geçirmek isterdim. Ihlamuru camın önünde dışarı bakarak içeçeksin.Uçuşarak yağan,ama hiç birzaman birbirine değmeden düşen karları,kartopu oynayan çoçukları izleyeceksin…

Bu anlattıklarım madalyonun pembe yüzüydü…

Diğer yüzünü hiç söylemeyeyim..Siz zaten çok iyi biliyorsunuz..Haberlerde izliyor, etrafta görüyorsunuz. Bir de ben yazıp gecenizi karartmayayım.

Kar beyazı geceler diliyorum. Size kar, hep iyi yüzünü göstersin…

İyi geceler…

Not:Bu gece saat 19.00-23.00 arası Aşıklarda kartopu savaşı olacakmış. Sinop’lular yeni grup kurup davet etmişler,fotoğraf makinanızı da almayı unutmayın diyorlar…Ne dersiniz gidelim mi?