Tag Archives: HANDE AKIN

Güzel, güneşli bir gün olacağı belli çünkü evden çıkarken parlak gökyüzündeki yıldızları sayıyordum. Acaba öğlen civarı Norveç’e vardığımda hava nasıl olacak? 4 yıl önce tanıştığım Hint asıllı, Norveç’te yaşayan arkadaşım duygusal kinesioloji uzmanı Bhanu Foxley’e misafir olacağım sonunda  Yola çıkmak, yolculukta olmak ne güzelll 🙂 Daha da güzeli içindeki yolculuk…

AŞK’a inancınız kalmadıysa AŞK’a kalbinizi kapadıysanız AŞK yok diyenlerdenseniz AŞK acısı çekiyorsanız Ey AŞK nerdesin seni istiyorum diyorsanız lütfen okuyun!

  Hande Akın,İletişim ve İlişki Uzmanı.  Web sayfamda köşe yazarlarımdan biri.Maalesef yoğun çalışma temposundan, uzun süredir yazamıyor. Ama hak vermiyor da değilim, o kadar çok etkinliklerin içinde ki, herşeyi  yetiştirmesi mümkün değil.

Rutinin içinden çıkınca, bambaşka bir mekana, zamana adım atınca sanki zihnin düşünce şekli değişiyor. Ya da vır vırlardan dır dırlardan zihin özgürleşiyor. Sessizleşiyor !

31 Aralık saat 19.00’da başladı yolculuk… Bilinmeyene ama kuş gibi özgür… Yıllar öncesinden hayalimdi; yeni yıla havada uçarak girmek. Hayaller gerçekleşince çocuksu bir neşe kaplıyor içinizi…

   25 Kasım. Kadınlara Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele ve Dayanışma Günüymüş… Bugünün bu tanımı için içimden gelen his şu oldu. Neden bir şeyleri iyileştirmek isterken negatif çağrışımları olan kelimeleri kullanıyoruz. Bilinçaltımızda şiddet, karşı, mücadele kelimeleri tehlike ve tehdit algısı yaratan kelimeler…

Çok sevgili ailem, dostlarım, danışanlarım, arkadaşlarım, tanıdıklarım, Uzun zamandır yazmıyordum… Gündemin gezi olması, İstanbul dışı seminerler, yazın tatlı rehaveti derken hayat değiştiren tatillerle ilgili ELLE dergisinden sevgili Selin Miloşyan’ın soruları geldi. Ardından da Hürriyet gazetesinden sevgili Sibel Arna’nın soruları… onlar sordu ben cevapladım. Okuma fırsatınız olmadıysa; bu yazıyı tatillerinize ilham …

İçimizde bir çocuk olduğunu unutmuşuz bir şekilde… Belki büyürken başına gelenler çocuğu unutturdu, belki de çocuğun varlığı yok sayıldı. Duyulmadı, görülmedi. Çocuğun hislerine önem verilmedi. Belki de kimse onun bizimle ölene kadar yaşadığını anlatmadı. Size bir müjdem var “ÇOCUK” unutulmasına, yok sayılmasına rağmen yaşıyoooooorrrrr.